.
..భూక్యా గోపినాయక్,
99891 59196
సాహిత్యం అనేది శూన్యం నుంచి పుట్టే స్వప్నం కాదు.. అది నేల మీది నెత్తురు నుంచి, మనిషి కన్నీటి నుంచి, నిరంతరం రగులుతున్న సామాజిక వైరుధ్యాల నుంచి పుట్టుకొచ్చే ఒక సజీవ సాక్ష్యం. ఒక జాతి ఆత్మను, ఆ జాతి అనుభవిస్తున్న వర్తమాన సంక్షోభాలను అర్థం చేసుకోవాలంటే, ఆ కాలపు కథలను మనం అత్యంత నిశితంగా అధ్యయనం చేయాలి.
కథ, ముఖ్యంగా తెలుగు కథ, ఎప్పటికప్పుడు తనను తాను పునరావిష్కరించుకుంటూ, సామాన్యుడి అంతరంగంలోని సూక్ష్మమైన ప్రకంపనలను సైతం ఒడిసిపట్టుకుంటోంది. 14 జూన్ 2026 నాడు వివిధ దినపత్రికల ఆదివారం అనుబంధాల్లో ప్రచురితమైన కథలను ‘కథానిధి’ పేరుతో కె.ఎ. మునిసురేష్ పిళ్లె ఒక సంకలనంగా తీసుకురావడం ఒక చారిత్రక అవసరం. ఈ ముప్పై ఎనిమిది పేజీల సంకలనంలోని తొమ్మిది కథలు, మరికొన్ని బాలల కథలు కేవలం కాలక్షేపానికి ఉద్దేశించినవి కావు.. ఇవి మన కాలపు దైన్యానికి, అహానికి, పితృస్వామ్య క్రౌర్యానికి, అరుదుగా వికసించే మానవీయతకు నిలువుటద్దాలు.
ఈ కథల లోపలి పొరల్లోకి ప్రయాణించినప్పుడు, సమాజం పైకి కనిపిస్తున్నంత ప్రశాంతంగా లేదన్న భయంకరమైన సత్యం బోధపడుతుంది. ఈ కథలన్నీ ఏకగ్రీవంగా ఒకే విషయాన్ని ఘోషిస్తున్నాయి.. మనిషి తనను తాను వెతుక్కుంటున్నాడు, కానీ ఆ ప్రయాణంలో బంధాలు, విలువలు, నైతికతలు కాలిపోతున్నాయి. ఈ కథానిధిలోని విభిన్న ఇతివృత్తాలను సామాజిక, తాత్విక, మరియు మానసిక కోణాల నుంచి విశ్లేషించుకుందాం.
1. ఆకలి, అస్తిత్వం మరియు శ్రమైక జీవన సౌందర్యం
ఆధునిక వ్యవస్థ మనిషిని ఎంతగా వంచించిందో చెప్పడానికి ఆర్థిక అసమానతలే ప్రధాన సూచికలు. పల్లెలు విచ్ఛిన్నమై, పట్టణాలు కాంక్రీట్ అడవులుగా మారుతున్న క్రమంలో, సగటు మనిషి మనుగడ ఒక నిరంతర యుద్ధంగా మారింది.
పాలగిరి విశ్వప్రసాద్ ‘వేసారిన హృదయాలు’ (ఆంధ్రజ్యోతి): ఈ కథ ఆధునిక నిరుద్యోగిత, పేదరికం సృష్టించిన అస్తిత్వ వేదనను అత్యంత ఆర్ద్రంగా చిత్రీకరించింది. కథానాయకుడు సన్యాసిరావు ఉదయం లేవగానే కడుపులో దహించే ఆకలితో అతని రోజు ప్రారంభమవుతుంది. ఈ ఆకలి కేవలం భౌతికమైనది కాదు. అది వ్యవస్థ పట్ల ఉన్న ఒక తాత్విక నిరసన. యూట్యూబ్ లో ఆరోగ్య నిపుణులు చెప్పే ‘ఒంటిపూట భోజనం శ్రేష్టం’ అనే మాటలను తన ఆకలికి ముసుగుగా వేసుకోవాలనుకునే సన్యాసిరావు ఆలోచన, ఆధునిక మధ్యతరగతి మానవుడి దయనీయమైన మనస్తత్వానికి ప్రతీక. అతని జేబులో ఉన్న వంద రూపాయల నోటు, దానికి పడిన చిల్లులు… అచ్చంగా అతని బతుకు లాంటివే. ద్రవ్యోల్బణం, జీఎస్టీలు సామాన్యుడి ప్రాణాలను ఎలా తోడేస్తున్నాయో ఇడ్లీ ధరల పెరుగుదల ద్వారా రచయిత మార్మికంగా చెప్పారు.
కానీ, ఈ కథ కేవలం ఆకలి దగ్గర ఆగిపోలేదు. ‘హిందోళ’ అనే 54 ఏళ్ల మహిళ పాత్ర ప్రవేశంతో కథ ఒక ఊహించని మలుపు తిరుగుతుంది. వేశ్యావృత్తికి నెట్టబడి, జీవితంలో ఎన్నో దెబ్బలు తిన్న ఆమె, ఆ వయసులో ఎఎన్ఎమ్ కోర్సు చేస్తూ తనను తాను పునర్మించుకునే ప్రయత్నం చేయడం మానవ చైతన్యానికి నిదర్శనం. ఎండలో ఎండుతూ కేవలం 500 రూపాయల లాభం కోసం జామకాయలు అమ్మే శ్రమైక జీవి పడే ఆవేదనను, సన్యాసిరావు దినసరి బడ్జెట్ తారుమారు కావడాన్ని సమాంతరంగా నడపడం ద్వారా రచయిత అద్భుతమైన శిల్ప నైపుణ్యాన్ని ప్రదర్శించారు. ఇరువురి కళ్లలోనూ దొర్లిన ఆ చెమట చుక్కలు (లేదా కన్నీటి చుక్కలు) మన ఆధునిక ఆర్థిక విధానాల వైఫల్యానికి సాక్ష్యాలు.
పిల్లా తిరుపతిరావు ‘ఈటీ’ (సూర్య): గ్రామీణ జీవనంలో అంతర్భాగంగా ఉన్న వీధి కళలు, సర్కస్ లు ఎలా కనుమరుగవుతున్నాయో ఈ కథ రికార్డు చేసింది. రాజాం పట్టణంలో ఒక మినీ వ్యాన్ తో, బ్లూటూత్ స్పీకర్లతో తమ కళను ప్రదర్శిస్తున్న సాయిబు కుటుంబం పొట్టకూటి కోసం చేసే ప్రాణాపాయకరమైన ఫీట్లను రచయిత వర్ణించారు. నాగలిని గడ్డంపై నిలిపి, దానిపై కొడుకును ఎక్కించి సాయిబు చేసే విన్యాసం, చూస్తున్న విశ్వం, గణపతి వంటి అధ్యాపకుల గుండెల్లో గుబులు రేపుతుంది. “పొరపాటున చేయి జారితే బాబు బుర్ర పగిలిపోతుంది” అని ఆ తండ్రి చెబుతున్నప్పుడు, పేదరికం మనిషిని ఎంతటి అమానుషమైన అంచులకు నెడుతుందో మనకు అర్థమవుతుంది. సాంకేతికత పెరిగిన ఈ డిజిటల్ యుగంలో, మరుగున పడిపోతున్న ఇటువంటి జానపద కళలను ఆదరించాలన్న రచయిత ఆక్రోశం ఈ కథలో స్పష్టంగా వినిపిస్తుంది.
2. పితృస్వామ్యపు గోడలు – ఆత్మవిమర్శనాత్మక ప్రక్షాళన
మన ఇళ్లలో కనిపించే ప్రశాంతత చాలాసార్లు నిజమైనది కాదు. అది ఒకరు భరిస్తున్న మౌనం, మరొకరు చెలాయిస్తున్న ఆధిపత్యం మాత్రమే. ఈ పితృస్వామ్యపు ఇనుప గోడలను బద్దలు కొట్టే కథలు ఈ సంకలనంలో బలంగా వినిపించాయి.
కొత్తపల్లి ఉదయబాబు ‘మారాలి…మారాలి!’ (విశాలాంధ్ర): ఈ కథ మధ్యతరగతి కుటుంబాలలోని పురుషాధిక్యతను, లోభత్వాన్ని (పిసినారితనాన్ని) అత్యంత సహజంగా విచ్ఛిన్నం చేస్తుంది. రాజశేఖరం అనే తండ్రి పాత్ర, తన కుటుంబం పట్ల ప్రేమాభిమానాలు ఉన్నప్పటికీ, తనదైన నియంతృత్వ ధోరణితో వ్యవహరిస్తాడు. అతని ఈ ప్రవర్తన వల్లే అల్లుడు ఐదేళ్లుగా వాళ్ల ఇంటికి రావడం మానేస్తాడు. కూతురు సంగీత తన భర్తను గుడ్డిగా సమర్థించకుండా, తండ్రి చేసిన అవమానాన్ని నిష్కర్షగా ప్రశ్నించడం ఆధునిక స్త్రీ చైతన్యానికి ప్రతీక.
అంతేకాకుండా, కొడుకు ప్రభుదేవా ద్వారా రచయిత చెప్పించిన మాటలు ఒక కొత్త తరం కుటుంబ విలువల మేనిఫెస్టో లాంటివి. “మీరు కొనితెచ్చి పడేసే బట్టలు కాదు, వారి ఇష్టప్రకారం వారు ఎంచుకున్నప్పుడు వారి ముఖంలో కనిపించే ఆనందమే నిజమైన పండుగ” అన్న భావన రాజశేఖరంలో ఒక భూకంపం సృష్టిస్తుంది. తన ‘పురుషాధిక్య అహంకారం’ తో ఇన్నేళ్లు తన భార్య భావప్రకటనా స్వేచ్ఛను ఎలా అణగదొక్కానో అతనికి అర్థమవుతుంది. అప్పటికప్పుడు తన ప్రవర్తనను మార్చుకుని, కుటుంబంలో సంతోషాన్ని తిరిగి తీసుకురావడం ద్వారా, మనిషి ఎదగడానికి వయసు కాదు, ఆత్మవిమర్శ ముఖ్యమని ఈ కథ ఎలుగెత్తి చాటుతోంది.
శ్రీనివాసరావు తిరుక్కోవుళ్ళూరు ‘అభిమాని’ (సాక్షి ఫన్డే): సాహిత్య రంగంలో రచయితలకు ఉండే ‘మేధో అహంకారాన్ని’ ఈ కథ సున్నితంగా, అయితే పదునుగా ప్రశ్నిస్తుంది. చైతన్య అనే ప్రముఖ కథా రచయిత, తన పట్ల అమితమైన భక్తి భావం ప్రదర్శించే రామబ్రహ్మంగారిని ఒక సాధారణ అభిమానిగా, చాదస్తపు వృద్ధుడిగా మాత్రమే పరిగణిస్తాడు. కానీ ఆ వృద్ధుడి ఇంట్లో వేలాది పుస్తకాలను చూసినప్పుడు, ఒక సాహిత్య సభలో రామబ్రహ్మంగారు ప్రముఖ కాలమిస్ట్ గా ఆనర్గళంగా ప్రసంగిస్తున్నప్పుడు, రచయితలోని అహంకారం పటాపంచలవుతుంది. “ప్రతీ ప్రయాణం నీలోని నీకు తెలియని సరికొత్త మనిషిని పరిచయం చేస్తుంది” అన్న ముగింపు, కేవలం భౌతికమైన ప్రయాణాన్ని మాత్రమే కాక, అంతరంగిక ప్రక్షాళనను సూచిస్తుంది. విజ్ఞానం వినయాన్ని నేర్పాలే తప్ప, అహాన్ని కాదు అన్నది ఈ కథ సారాంశం.
3. సామాజిక కుతంత్రాలు – స్త్రీవాద స్పృహ, ధిక్కారం
కుటుంబ వ్యవస్థను అత్యంత పవిత్రమైనదిగా భావించే మన సమాజంలో, ఆ వ్యవస్థ ముసుగులో జరిగే లైంగిక అకృత్యాలను, ముఖ్యంగా కన్నతండ్రే మృగంగా మారిన పరిస్థితులను ప్రశ్నించడం చాలా అరుదు.
పట్ల యాదగిరి ‘మల్లిక’ (నమస్తే తెలంగాణ బతుకమ్మ): ఈ కథానిధిలో అత్యంత ప్రబలమైన, సాహసోపేతమైన కథ ఇది. సమాజంలో మార్కెట్ కమిటీ చైర్మన్ గా పేరు ప్రఖ్యాతులున్న మనోహర్ నిజస్వరూపం ఎంత క్రూరమైనదో అతని కూతురు మల్లిక స్వయంగా తెలుసుకోవడం ఈ కథ ఇతివృత్తం. తమ ఇంట్లో పనిచేసే దివ్యాంగుడైన డ్రైవర్ కూతురు రాజీ (పదో తరగతి విద్యార్థిని) పై మనోహర్ లైంగిక దాడి చేస్తాడు. స్కూల్ ఫంక్షన్లలో ఆడపిల్లలను వంకర బుద్ధితో తాకుతాడని (బ్యాడ్ టచ్) మల్లికకు ముందే తెలుసు.
తన భర్త గొప్పవాడని, ఇవన్నీ గిట్టనివాళ్లు చేసే ఆరోపణలని తల్లి మహాలక్ష్మి గుడ్డిగా వాదించడం, కూతురిని కొట్టడం… మన సమాజంలోని సగటు గృహిణుల బానిసత్వానికి ప్రతీక. కానీ మల్లిక వెనక్కి తగ్గలేదు. “నువ్వు నమ్మితే నీ భర్త శ్రీరామచంద్రుడై పోతాడా?” అని తల్లిని నిలదీస్తుంది. రాజీ శరీరంపై ఉన్న గాయాలను సాక్ష్యంగా చూపుతుంది. చివరకు ఒక వల పన్ని తన తండ్రి రాజీ పట్ల చేయబోతున్న అకృత్యాన్ని తల్లి, నానమ్మల ముందే రెడ్ హ్యాండెడ్ గా పట్టుకుంటుంది. పరువు పోయిందని ఆ తండ్రి ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు. “తప్పు చేస్తే తన వాళ్లయినా, పరాయి వాళ్లయినా శిక్ష అనుభవించి తీరాలి” అన్న మల్లిక నిర్ణయం, నేటి యువతలో వస్తున్న స్పష్టమైన, రాజీలేని సామాజిక, నైతిక చైతన్యానికి దర్పణం.
4. ఆధునిక విద్యావ్యవస్థ – మాతృత్వపు సంక్షోభం
పిల్లల పెంపకం ఈరోజుల్లో ఒక రేస్ గుర్రాల పోటీగా మారిపోయింది. ప్రేమ, ఆప్యాయతల స్థానంలో క్రమశిక్షణ, మార్కుల వేట వచ్చి చేరాయి. ఇది పిల్లల మనోభావాలను ఎలా చిదిమేస్తోందో చెప్పే కథ ‘అమ్మప్రేమ’.
సుదేష్ణాదేవి జంగంగారి ‘అమ్మప్రేమ’ (నవతెలంగాణ): ఈ కథలో తల్లి లహరి తన కూతురు అమృత భవిష్యత్తు బాగుండాలన్న ఏకైక ఉద్దేశ్యంతో, ఆమె పట్ల ఒక మిలిటరీ కమాండర్ లా ప్రవర్తిస్తుంది. తల్లిని చూడగానే భయంతో వణికిపోయే స్థితికి అమృత చేరుకుంటుంది. ఆమెకు ఏకైక ఆశ్రయం అమ్మమ్మ జానకమ్మ ఒడి మాత్రమే. సెలవులు పూర్తయి, తిరిగి అమ్మతో వెళ్లాల్సి వచ్చినప్పుడు ఆ పసిబిడ్డ కళ్లు మూసుకుని పడే ఆవేదన పాఠకులను కంటతడి పెట్టిస్తుంది.
“పిల్లలకు మంచి స్కూల్, మంచి బ్యాగులు మాత్రమే కాదు.. వాళ్లు భయపడకుండా ఉండగలిగే ఒక ఒడి కావాలి. అది తల్లి ఒడే అవ్వాలి” అని జానకమ్మ చెప్పే మాటలు, ఆధునిక కార్పొరేట్ విద్యావ్యవస్థలో కొట్టుకుపోతున్న ప్రతి తల్లిదండ్రులకు ఒక చెంపపెట్టు. తన కఠినత్వం వల్ల కూతురు తనకెంత దూరమైందో గ్రహించిన లహరి, చివరలో తన బిడ్డను ప్రేమగా హత్తుకోవడం ద్వారా, మాతృత్వం తన సహజత్వాన్ని తిరిగి పొందుతుంది.
5. వ్యవస్థాగత హింస – మానవీయ పునరావాసం
నేరస్థులను సృష్టించేది సమాజమే అయినప్పుడు, వారిని సంస్కరించాల్సిన బాధ్యత కూడా ఆ సమాజానిదే, మరీ ముఖ్యంగా అధికార వ్యవస్థదే అని చాటిచెప్పే కథ ఇది.
పంతంగి శ్రీనివాసరావు ‘ప్రక్షాళన’ (వార్త): పోలీసు వ్యవస్థ అనగానే లాఠీలు, ఎన్కౌంటర్లు మాత్రమే గుర్తొచ్చే కాలంలో, ఎస్.పి. వైజయంతి పాత్ర ఒక మానవీయ దీపంలా కనిపిస్తుంది. ఒక దోపిడీ దొంగల ముఠాతో జరిగిన ఎన్కౌంటర్ తర్వాత, చనిపోయిన వారి పిల్లలు దిక్కులేని వాళ్లవడం చూసి ఆమె చలించిపోతుంది. దొంగతనాలకు పేరుబడిన ‘నాగలాపురం’ అనే గ్రామానికి ఆమె సాధారణ స్త్రీగా వెళ్లి, వారితో మమేకమవుతుంది. నెత్తుటి కూడు వద్దని, శ్రమలో ఆనందం ఉందని వారికి వివరిస్తుంది.
కేవలం మాటలతో ఆగిపోకుండా, తన స్నేహితుడు అజయ్ సహాయంతో ఆ గ్రామాన్ని దత్తత తీసుకుని, అక్కడి వారికి వ్యవసాయం, కుట్టుపని వంటి ఉపాధి అవకాశాలు కల్పిస్తుంది. ఎన్కౌంటర్ లో చనిపోయిన ఒక దొంగ కొడుకు వినయ్ కు రహస్యంగా విద్యాదానం చేస్తుంది. ముప్పై ఏళ్ల తర్వాత ఆ పిల్లాడు డాక్టరై, ఆమె పేరు మీదే ‘వైజయంతి హాస్పిటల్’ కట్టి, ఆమెను ప్రారంభోత్సవానికి ఆహ్వానించినప్పుడు కథ ఉదాత్తమైన శిఖరాలకు చేరుకుంటుంది. ఒక నేరస్థుల గ్రామాన్ని ఆదర్శ గ్రామంగా మార్చిన ఒక పోలీసు ఆఫీసర్ కథ, దండనీతి కన్నా కరుణ ఎంత శక్తివంతమైనదో నిరూపిస్తుంది.
6. బంధాల సంక్లిష్టత – మాయపొరల వెనుక త్యాగం
ఆధునిక సంబంధాలలో విడాకులు సర్వసాధారణం అయిపోయాయి. కానీ ఆ విడాకుల వెనుక ఎవరికీ తెలియని ఒక అద్భుతమైన, కన్నీళ్లు తెప్పించే త్యాగం ఉంటే?
మల్లాది వెంకటకృష్ణమూర్తి ‘ది డివోర్స్’ (సాక్షి ఫన్డే): విపుల్ అనే యువతికి తన భర్త అకస్మాత్తుగా ‘ఇన్ కాంపాటిబిలిటీ’ (మనస్పర్ధలు) అనే కారణంతో విడాకుల నోటీసు పంపుతాడు. భర్త తన తమ్ముడికి డబ్బులు ఇవ్వడం, తల్లిదండ్రులను ఇంట్లో ఉంచుకోవడం వల్లే ఈ గొడవలు వచ్చాయని విపుల్ భావిస్తుంది. అహం దెబ్బతిన్న ఆమె దానికి అంగీకరిస్తుంది, విడాకులు మంజూరవుతాయి.
కానీ చివర్లో భర్త పంపిన మెసేజ్ కథాగమనాన్ని పూర్తిగా తలకిందులు చేస్తుంది. తనకు ఫోర్త్ స్టేజ్ క్యాన్సర్ ఉందని, తాను చనిపోయాక తన ఆస్తి, ప్రావిడెంట్ ఫండ్ మొత్తం వృద్ధులైన తన తల్లిదండ్రులకు చేరాలన్నదే అతని ఆరాటం. చట్టప్రకారం భార్యకే ఆ హక్కులు వెళ్తాయని, ఆస్తి కోసం విపుల్ కోర్టుకెక్కితే తన తల్లిదండ్రులు పోరాడలేరని అతనికి తెలుసు. అందుకే విపుల్ కు ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యం ఉందని నిర్ధారించుకున్న తర్వాతే, ఆమెను విడాకుల ద్వారా దూరం చేస్తాడు. తన చావును ముందుగానే చూస్తూ, అటు భార్యపై ఉన్న అపారమైన ప్రేమను, ఇటు తల్లిదండ్రుల పట్ల ఉన్న బాధ్యతను సమతుల్యం చేయడానికి అతను ఆడిన ఈ ‘విడాకుల నాటకం’ ఒక అపూర్వమైన విషాదాంత కావ్యం.
7. రేపటి ఆశాకిరణాలు – బాలల సాహిత్యం
బాల్యం ఎప్పుడూ స్వచ్ఛమైనదే. వారు అడిగే ప్రశ్నలు సమాజానికి సూటిగా తగులుతాయి. ఈ సంకలనంలో (నవతెలంగాణ, ప్రజాశక్తి) ప్రచురితమైన బాలల కథలు భవిష్యత్తుపై ఆశలు రేకెత్తిస్తాయి.
• ‘నవ్వుతున్న చెట్టు’ (నల్ల సాయి ప్రశాంతి): అభివృద్ధి పేరుతో రోడ్డు వెడల్పు కోసం పెద్ద చెట్లను నరికేయాలని అధికారులు వస్తే, చింటూ మరియు అతని స్నేహితులు చెట్లను కౌగిలించుకుని నిలబడతారు. చారిత్రాత్మక ‘చిప్కో ఉద్యమం’ స్ఫూర్తితో సాగిన ఈ కథ, పర్యావరణ పరిరక్షణ పట్ల పిల్లల్లో ఉండాల్సిన అవగాహనను అద్భుతంగా చిత్రీకరించింది.
• ‘మంచి స్నేహం’ (ఓట్ర ప్రకాష్ రావు): నీళ్లలో పడిపోయిన స్మార్ట్ ఫోన్ ను వెతికి తెచ్చివ్వడానికి ఒక తాబేలు నిరాకరిస్తుంది. ఆ ఫోన్ వల్ల తన స్నేహితుడు హరి నిద్రలేకుండా, స్నానం కూడా చేయకుండా ఎంతగా చెడిపోతున్నాడో తాబేలు వివరిస్తుంది. డిజిటల్ వ్యసనం పట్ల ఇదొక చక్కటి హెచ్చరిక.
• ‘బాల్య స్నేహితులు’ (శాఖమూరి శ్రీనివాస్): బురదలో పడ్డ మిత్రుడిని చూసి నవ్వినందుకు విడిపోయిన ఇద్దరు పిల్లలను, స్కూల్ వాచ్ మెన్ పండరి మళ్లీ ఎలా ఏకం చేశాడో ఈ కథ చెబుతుంది. స్నేహం విలువను తెలియజెప్పే హృద్యమైన రచన ఇది.
సామాజిక చలనశీలతను, మానవ సంబంధాల సంక్లిష్టతలను రికార్డు చేయడంలో తెలుగు కథ ఎప్పుడూ ముందువరసలోనే ఉంటుంది అనడానికి ఈ జూన్ 14 నాటి ‘కథానిధి’ సంకలనం ఒక సజీవ ఉదాహరణ. పేదరికం తెచ్చే దైన్యం నుంచి పితృస్వామ్య అహాన్ని ధిక్కరించే స్త్రీవాద చైతన్యం వరకు, చట్టాల ముసుగులో దాగున్న త్యాగాల నుంచి, పర్యావరణ పరిరక్షణకై నడుంకట్టిన బాలల వరకు.. ఈ కథలన్నీ వర్తమాన సమాజానికి అద్దం పడుతున్నాయి.
ఈ రచయితలు కథలను కేవలం ముగింపుల కోసం రాయలేదు. పాఠకుడిలో ఒక అంతర్మథనాన్ని, ఒక ప్రక్షాళనను తీసుకురావడానికి రాశారు. సమాజం ఎంతగా యాంత్రికంగా మారుతున్నా, మానవీయ స్పందనలు ఇంకా ఎక్కడో ఒకచోట మొలకెత్తుతూనే ఉన్నాయని ఈ కథలు ఆశాభావాన్ని రేకెత్తిస్తున్నాయి. తెలుగు కథ బతికే ఉంది, అది మనల్ని బతికిస్తూనే ఉంటుంది.
