.
మనిషి తన చుట్టూ అల్లుకున్న సామాజిక, ఆర్థిక, సాంకేతిక వలయాలలో చిక్కుకుని తన అసలైన అస్తిత్వాన్ని వెతుక్కుంటున్న సంధికాలమిది. ప్రపంచీకరణ విసిరిన డాలర్ల వలలు, సామాజిక మాధ్యమాల మాయాజాలం, నిరుద్యోగ యువత ఆశలతో ఆడుకుంటున్న దళారీ వ్యవస్థలు, వీటన్నిటి నడుమ ప్రశ్నించే గొంతుకై మొలకెత్తుతున్న యువతరం చైతన్యం..ఇవే నేటి తెలుగు కథా సాహిత్యానికి సజీవ వస్తువులుగా మారుతున్నాయి.
కథ అంటే కేవలం సంఘటనల కూర్పు మాత్రమే కాదు.. అది కాలానికి, మనిషి అంతరంగానికి మధ్య జరిగే నిరంతర సంభాషణ. ఈ కోణంలో మునిసురేష్ పిళ్లె గారి సమర్పణలో అక్టోబర్ 11, 2026 నాటి ఆదివారం అనుబంధ పత్రికలలో వెలువడిన కథలను పరిశీలిస్తే, తెలుగు కథ తన సామాజిక బాధ్యతను ఎంత నిబద్ధతతో నిర్వహిస్తున్నదో స్పష్టమవుతుంది. ప్రముఖ దినపత్రికల ఆదివారం అనుబంధాలలో వచ్చిన నాలుగు ప్రధాన కథలు సమకాలీన జీవితంలోని భిన్న పార్శ్వాలను ఎంతో శక్తిమంతంగా ఆవిష్కరించాయి.
భూక్యా గోపినాయక్,
99891 59196
ఈ నాలుగు కథలలోనూ ఒక అంతర్లీనమైన మానవీయ సూత్రం కనిపిస్తుంది. మనిషి భౌతికమైన ఆకర్షణల వైపు పరుగులు తీస్తూ తన మూలాలను, బంధాలను కోల్పోతున్న తీరును, వ్యవస్థాగతమైన లోపాలను ఎదిరించి నిలబడే యువతరం ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఈ కథలు ఆవిష్కరించాయి. రచయితలు ఎంచుకున్న ఇతివృత్తాలలో సమకాలీనత, కథన శిల్పంలో సహజత్వం, పాత్రల చిత్రణలో లోతైన మనోవిశ్లేషణ పాఠకుడిని ఆలోచింపజేస్తాయి. ప్రతి కథా పాఠకుడి గుండెను తట్టి, జీవితం పట్ల ఒక సానుకూలమైన దృక్పథాన్ని, సామాజిక స్పృహను కలిగిస్తుంది. ఆ నాలుగు కథల అంతస్సౌందర్యాన్ని, శిల్ప విన్యాసాన్ని విశ్లేషించుకుందాం.
1. కథ పేరు: విశిష్ట
రచయిత్రి: వి. శాంతిప్రబోధ ప్రచురితమైన పత్రిక: తెలుగుప్రభ
యువతరం అంటే కేవలం వినోదాల వెంట, సామాజిక మాధ్యమాలలోని కృత్రిమ మెరుపుల వెంట పరుగులు తీసే సమూహం మాత్రమే కాదని, దేశ భవిష్యత్తును నిర్దేశించగల చైతన్య స్రవంతి అని చాటిచెప్పిన అద్భుతమైన కథ ‘విశిష్ట’. ప్రముఖ రచయిత్రి వి. శాంతిప్రబోధ తన సామాజిక సేవా అనుభవాన్ని, మానవీయ దృక్పథాన్ని రంగరించి ఈ కథను ఎంతో ఉద్వేగభరితంగా మలిచారు. జూలై నెల మూడో వారంలో బూడిదరంగు మేఘాలతో బరువెక్కిన ఆకాశం అనే వాతావరణ వర్ణనతో కథను ప్రారంభించిన తీరు, కథానాయిక విశిష్ట మనసులో రగులుతున్న అంతర్మథనానికి తగిన నేపథ్యాన్ని సిద్ధం చేసింది. ఇంజనీరింగ్ మొదటి సంవత్సరం చదువుతున్న విశిష్ట తన ఫోన్ తెరపై విద్యార్థుల నిరసన ప్రదర్శనలు, లాఠీ దెబ్బలు, టియర్ గ్యాస్ పొగలను చూసి చలించిపోవడం ద్వారా రచయిత్రి నేటి తరం సున్నితమైన సంవేదనను కళ్ళకు కట్టారు.
ఈ కథలో ప్రధాన బలం విశిష్ట పాత్ర పరిణామ క్రమం. “అన్యాయం జరుగుతుంటే నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండటం ద్రోహంతో సమానం” అన్న తాతయ్య మాటలు, సుభాష్ చంద్రబోస్, అల్లూరి సీతారామరాజు వంటి వీరుల స్ఫూర్తి ఆమెలో నిద్రాణమైన చైతన్యాన్ని తట్టిలేపుతాయి. అంతకుమించి, పక్కింటి యశ్వంత్ రెండేళ్ల పాటు రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి చదివినా పేపర్ లీక్ కారణంగా అతని కష్టం బూడిదలో పోసిన పన్నీరు కావడం, వ్యవస్థ వైఫల్యం వల్ల ఆ ఇంట్లో అలముకున్న మూగవేదన విశిష్టను కదిలించివేస్తాయి. తోటి స్నేహితురాలు సానియా గోవా లేదా వెస్ట్రన్ ఘాట్స్ ట్రిప్ వెళ్దామని, రీల్స్, లైక్స్‌తో ఎంజాయ్ చేద్దామని పిలిచినా, విశిష్ట మాత్రం తన పాకెట్ మనీతో కరెంట్ రిజర్వేషన్ టికెట్ బుక్ చేసుకుని సికింద్రాబాద్ స్టేషన్ నుండి ఢిల్లీకి ప్రయాణమవడం ఆమెలోని సామాజిక బాధ్యతకు నిదర్శనం. ఆ ప్రయాణాన్ని కేవలం ఒక చోటు నుండి మరో చోటుకి వెళ్లడంలా కాకుండా, పిరికితనాన్ని వదిలి నిజమైన గొంతును వెతుక్కునే అన్వేషణగా రచయిత్రి అభివర్ణించిన తీరు ఎంతో తాత్వికంగా ఉంది.
రైలు ప్రయాణంలో సమాజపు సంకుచిత మనస్తత్వాన్ని రచయిత్రి చాలా సహజంగా పట్టుకున్నారు. తోటి ప్రయాణికులు ఆడపిల్ల కదలికలపై పెత్తనం చెలాయించడం, కేసులు, అరెస్టులు జరిగితే కెరీర్ పాడవుతుందని, పెళ్లి సంబంధాలు రావని హెచ్చరించడం మన సమాజంలో తరచూ కనిపించే దృశ్యమే. ఆ సమయంలో “ఈ బాధ్యత నా వ్యక్తిగత భవిష్యత్తు కంటే పెద్దది” అని విశిష్ట చెప్పే సమాధానం నేటి యువతరం ఆత్మగౌరవానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. తల్లిదండ్రులకు వీడియో కాల్ చేసినప్పుడు వారు మొదట ఆందోళన చెందినా, కూతురి కళ్ళలోని స్థిరత్వాన్ని చూసి “అన్నివేళలా అప్రమత్తంగా ఉండు” అని వెన్నుతట్టడం కుటుంబ బంధాలలోని ఔన్నత్యాన్ని చాటుతుంది.
ఢిల్లీలోని జంతర్ మంతర్ వద్ద వేలాది మంది విద్యార్థుల పోరాట దృశ్యాలను రచయిత్రి సజీవంగా చిత్రించారు. “ఇన్‌స్టిట్యూషనల్ మర్డర్”, “పేపర్ లీక్ ఎవరి పాపం?”, “అకౌంటబిలిటీ కావాలి” అనే ప్లకార్డులతో పాటు, కులమతాలకు, ప్రాంతాలకు, భాషలకు అతీతంగా విద్యార్థులంతా ఒకే కుటుంబంలా మంచినీళ్లు, ఆహార పొట్లాలు పంచుకోవడం సమైక్యతా స్ఫూర్తిని నింపుతుంది. ఉద్యమకారులపై నిందలు వేసే మీడియా ప్రతినిధులకు కుర్రాళ్లు తమ నిర్భయమైన నవ్వులతో, సెటైర్లతో సమాధానం చెప్పే సన్నివేశం యువతలోని సమయస్ఫూర్తిని చూపుతుంది. అర్ధరాత్రి వేళ ఉద్రిక్తత చెలరేగినప్పుడు ఉద్యమనేత ‘అదితి’ తన ప్రశాంతమైన, దృఢమైన గొంతుతో “మన నిశ్శబ్దమే, మన క్రమశిక్షణే వారిని భయపెట్టాలి, మన గొంతును మనమే చంపుకోవద్దు” అని హింసను నివారించడం, చలికి వణుకుతున్న విద్యార్థికి తన దగ్గరున్న ఒకే ఒక్క షాల్ కప్పడం నిజమైన నాయకత్వ లక్షణాలను ఆవిష్కరిస్తుంది. హైదరాబాద్ తిరిగి వచ్చాక కూడా అదితి ప్రసంగంలోని “యువత నిండుగా ప్రవహిస్తున్న నదిలాంటిది, సక్రమంగా ఉపయోగించుకుంటే దేశం పచ్చగా పెరుగుతుంది” అన్న మాటలను విశిష్ట మననం చేసుకోవడం, ప్రశ్నించే హక్కు పుట్టుకతోనే వచ్చిందనే అచంచలమైన సంకల్పంతో రచయిత్రి వి. శాంతిప్రబోధ కథను ముగించడం పాఠకులలో గొప్ప ఆశావాదాన్ని నింపుతుంది. ఇలాంటి కథల వలన యువతరంలో ఆలోచన , చైతన్యం పెరుగుతాయి.
2. కథ పేరు: వేపచెట్టు నీడలో..
రచయిత: డా. సారిపల్లి నాగరాజు ప్రచురితమైన పత్రిక: ఆదివారం వార్త
ప్రపంచీకరణ మాయలో పడి డాలర్ల వేటలో మానవ సంబంధాలను, కన్నబిడ్డల ఆత్మీయతను దూరం చేసుకుంటున్న తల్లిదండ్రుల అంతరంగ ఆవిష్కరణే డా. సారిపల్లి నాగరాజు రచించిన ‘వేపచెట్టు నీడలో..’ కథ. ఆదివారం వార్తలో ప్రచురితమైన ఈ కథ, భౌతిక సంపద కంటే అనుబంధాలే శాశ్వతమైనవనే సత్యాన్ని ఎంతో ఆర్ద్రంగా చెబుతుంది. ఊరి చివరనున్న వేపచెట్టు కింద మంచం వేసుకుని ఆకాశాన్ని చూస్తున్న చంద్రశేఖర్ పాత్రతో కథ మొదలవుతుంది. ఆ వేపచెట్టు కథలో కేవలం ఒక చెట్టు మాత్రమే కాదు.. అది చంద్రశేఖర్ ఆందోళనకు, పశ్చాత్తాపానికి, చివరకు అతను పొందిన మానసిక ప్రశాంతతకు మూగసాక్షిగా నిలిచిన గొప్ప ప్రతీక.
రెవెన్యూ శాఖలో పనిచేసిన రోజుల్లో తన మాటే చట్టంగా బతికిన చంద్రశేఖర్, డబ్బు, హోదా, పరువు మాత్రమే జీవితాన్ని కొలిచే కొలమానాలుగా నమ్ముతాడు. కొడుకు ప్రసాద్ “నాన్నా… నాకు మీ దగ్గరే ఉండాలని, ఇక్కడే ఉద్యోగం చెయ్యాలని, కోట్లు సంపాదించకపోయినా మీతో కలిసి ఉండడమే నాకు నిజమైన ఆనందం, అదే విలువైన సంపద” అని ఎంత వినమ్రంగా వేడుకున్నా తండ్రి హృదయం కరగదు. “అమెరికా వెళ్తేనే మనిషికి విలువ”, “డబ్బు లేనివాడు దుబ్బుకు సరిపోడు” అంటూ కొడుకు ఆశల మీద నీళ్లు చల్లి బలవంతంగా విమానం ఎక్కిస్తాడు. విమానాశ్రయంలో తల్లి రత్నమ్మ కన్నీళ్లతో కొడుకును కౌగిలించుకునే సన్నివేశం, ఆకాశంలో విమానం చిన్న పిట్టలా మారిపోయే వరకు ఆమె చూపులు అక్కడే నిలిచిపోవడం మాతృహృదయపు ఆవేదనను కళ్ళకు కడుతుంది. అమెరికా వెళ్ళాక ప్రసాద్ పని ఒత్తిడి గురించి చెప్పుకున్నా, తల్లి వడ్డించినట్లు కల వచ్చిందని బాధపడినా, చంద్రశేఖర్ మాత్రం గేటెడ్ కమ్యూనిటీ ఇల్లు, అమెరికా సంబంధం, ఊర్లో తన పరపతి గురించే ఆలోచిస్తూ డాలర్ల కలలో తేలిపోతాడు.
కథను మలుపు తిప్పిన కీలక ఘట్టం కరోనా మహమ్మారి విజృంభణ. ప్రకృతి విసిరిన ఆ పెను సవాలు ముందు మనిషి అహంకారం, డబ్బు ఎలా తలవంచాయో రచయిత అత్యంత సహజంగా చిత్రించారు. అమెరికాలో ప్రతిరోజూ మనుషులు చనిపోతున్నారని, తనకు చాలా భయంగా ఉందని వణికిపోయే గొంతుతో ప్రసాద్ ఫోన్ చేసి, “నాన్నా… ఎన్నిసార్లు నా మనసులో మాట చెప్పాను.. మీరు వినలేదు” అన్నప్పుడు చంద్రశేఖర్ గుండెలోని అహంకారపు కోట కుప్పకూలిపోతుంది. “డబ్బు మనిషిని ఎక్కడికైనా తీసుకెళ్లగలదు, ప్రమాదం సంభవించినప్పుడు ఆ డబ్బు తల్లి రెక్కల స్పర్శ, తండ్రి ధైర్యాన్ని తెచ్చిపెట్టవు” అనే వాక్యం ఈ కథకు ప్రాణనాడి వంటిది.
ఆ తర్వాత చంద్రశేఖర్ అనుభవించే మానసిక నరకాన్ని, రత్నమ్మ దేవుడి ముందు ప్రమిదలో నూనె పోస్తూ దీపం ఆరిపోకుండా కొడుకు క్షేమం కోసం చేసే నిరంతర ప్రార్థనను రచయిత ఎంతో హృద్యంగా మలిచారు. ఫోన్ తెరపై కనిపించే “No New Notifications” అనే అక్షరాలు అతని జీవితంలోని నిశ్శబ్దాన్ని వెక్కిరిస్తున్నట్లుండేవని రాయడం రచయిత శిల్ప నైపుణ్యానికి అద్దం పడుతుంది. టీవీలో అంబులెన్సులు, మరణాల వార్తలు చూడలేక టీవీ ఆపేయమన్న భర్తతో, “మనం చూడకపోతే నిజం అబద్ధమైపోతుందా?” అని రత్నమ్మ అనే మాటలో జీవిత వాస్తవికత ధ్వనిస్తుంది. రాత్రివేళ ప్రసాద్ బాల్య జ్ఞాపకాలు…భుజాలపై ఎక్కించుకుని ఇంటికి తీసుకురావడం, సైకిల్ నేర్పిన సాయంత్రాలు…చంద్రశేఖర్‌ను వెంటాడే దృశ్యాలు పాఠకుల కళ్ళను చెమరింపజేస్తాయి. “ఆకలి కోసం పరిగెత్తినంత కాలం ఏ బాధా లేదు, ఆశల కోసం పరిగెత్తినప్పుడే ఆపదలు వస్తాయి” అనే తాత్విక చింతన చంద్రశేఖర్‌లో పరివర్తన తెస్తుంది. ఆరు నెలల తర్వాత విశాఖపట్నం విమానాశ్రయంలో కొడుకు క్షేమంగా తిరిగి వచ్చి తండ్రిని హత్తుకోవడంతో దూరం కరిగిపోవడం, కాసుల కల నుండి తేరుకుని వేపచెట్టు నీడలో బంధాల వెలుగును గుండెలో నింపుకోవడం కథకు పరిపూర్ణమైన సాఫల్యాన్ని చేకూర్చింది. ఒక మంచి సందేశం వున్న కథ ఇది.
3. కథ పేరు: కన్నీరు.. కాసుల వర్షం
రచయిత: మొలకలపల్లి కోటేశ్వరరావు ప్రచురితమైన పత్రిక: ప్రజాశక్తి స్నేహ
గ్రామీణ భారతంలో వ్యవసాయ సంక్షోభం ఒకవైపు, చదువుకున్న బిడ్డలకు ఉద్యోగాలు దొరకని నిరుద్యోగ సమస్య మరోవైపు సగటు రైతు కుటుంబాన్ని ఎలా పీల్చిపిప్పి చేస్తున్నాయో కళ్ళకు కట్టిన కథ ‘కన్నీరు.. కాసుల వర్షం’. ప్రజాశక్తి ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితమైన ఈ కథలో రచయిత మొలకలపల్లి కోటేశ్వరరావు వాస్తవికతకు పెద్దపీట వేశారు. ఎల్ నినో ప్రభావంతో వానలు పడక, పంటలు లేక, పశువులకు గడ్డిపోచ కూడా దొరకని కరువు పరిస్థితులను ఆంజనేయులు, యోగయ్యల సంభాషణ ద్వారా పరిచయం చేస్తూ కథను ప్రారంభించిన తీరు గ్రామీణ జీవన చిత్రణపై రచయిత మొలకలపల్లి కోటేశ్వరరావు కున్న పట్టును తెలియజేస్తుంది.
మూడు ఎకరాల పొలం ఉన్న కష్టజీవులైన ఆంజనేయులు, కమల దంపతుల ఏకైక కుమారుడు ఇంజనీరింగ్ చదివి, హైదరాబాద్‌లో కంప్యూటర్ కోర్సులు చేసినా ఉద్యోగం రాకపోవడం నేటి వేలాది గ్రామీణ యువత దుస్థితికి అద్దం పడుతుంది. సాఫ్ట్‌వేర్ మార్కెట్లో రిక్రూట్‌మెంట్లు లేకపోగా లేఆఫ్‌లు జరుగుతున్న తరుణంలో, పదిహేను లక్షలు కడితే బ్రిటన్ (యూకే)లో నెలకు నాలుగు వేల పౌండ్ల (ఐదు లక్షల రూపాయలకు పైగా) జీతం వచ్చే ఉద్యోగం ఇప్పిస్తామనే కన్సల్టెన్సీల మాయాజాలంలో ఆ కుటుంబం చిక్కుకుంటుంది. ఈ కథలో యోగయ్య పాత్ర ద్వారా రచయిత సమాజంలోని దోపిడీ స్వభావాన్ని ఎంతో స్పష్టంగా విశ్లేషించారు. “మన కన్నీరే వాళ్ళకి కాసుల పంట! మన అవసరాల్ని వాళ్ళు దోపిడీకి వాడుకుంటున్నారు” అంటూ కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు శవాన్ని అప్పగించే ముందు లక్షలు గుంజడం, ఐవీఎఫ్ సెంటర్ల మోసాలను ఉదహరించడం సమకాలీన సమాజంలోని వ్యాపారీకరణను ఎండగడుతుంది.
అయినప్పటికీ కొడుకు భవిష్యత్తుపై ఆశతో ఇల్లూ, పొలమూ తనఖా పెట్టి 15 లక్షల రూపాయలు అప్పు తెచ్చి హైదరాబాద్ కన్సల్టెన్సీ ఆఫీసుకు వెళ్లిన ఆంజనేయులును ఆ సంస్థ హెడ్ నమ్మించే సన్నివేశం ఈ కథలో అత్యంత ప్రతిభావంతంగా రాయబడింది. మోసగాళ్లు సామాన్యుల బలహీనతలను, అమాయకత్వాన్ని ఎలా సొమ్ము చేసుకుంటారో చెప్పడానికి..కన్సల్టెన్సీ యజమాని తన కూతురు రమకు ఫోన్ చేసి స్పీకర్ ఆన్ చేయడం, “అనుమానపడే వాళ్ళతో ఎందుకు డాడీ? వాళ్ళ డబ్బు తీసుకోవద్దు” అని ఆ కూతురు కోప్పడినట్లు నాటకమాడటం..ఒక గొప్ప నాటకీయ శిల్పం. ఆ మాయమాటలకు తండ్రీకొడుకులు నిలువునా మోసపోయి డబ్బు కట్టేస్తారు. ఆ తర్వాత నెలల తరబడి ఆఫీసు చుట్టూ తిరగడం, విజయనగరం, గోదావరి జిల్లాల నుండి వచ్చిన ఎందరో నిరుద్యోగులు అలాగే డబ్బులు కట్టి మోసపోయారని తెలియడం, చివరకు ఐదు నెలల తర్వాత అర్ధరాత్రి వేళ ఆఫీసు బోర్డు తిప్పేసి ఫర్నీచర్‌తో సహా మాయమవడం ఉత్కంఠభరితంగా, గుండె బరువెక్కేలా సాగుతుంది.
మోసపోయానని తెలిసి, నెలకు ముప్పై వేల రూపాయల వడ్డీ భారం, తల్లిదండ్రులు వీధిన పడతారనే భయంతో కొడుకు పురుగుమందు తాగి ఆత్మహత్యాయత్నం చేయడం పాఠకుడిని కలచివేస్తుంది. సకాలంలో తల్లి కమల మంచినీళ్ల కోసం ఇంట్లోకి వచ్చి బిడ్డను చూసి కేకలు వేయడం, యోగయ్య, గ్రామస్తుల సహాయంతో ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లి ప్రాణాలు దక్కించుకోవడం గ్రామీణ మనుషులలోని ఆపన్నహస్తాన్ని చూపుతుంది. అన్నిటికంటే మిన్నగా, బిడ్డ కోలుకున్నాక తల్లి కమల పలికే మాటలు ఈ కథను ఉన్నత శిఖరానికి చేర్చాయి. “పోతే పోయింది ఎదవ డబ్బు, దాని కోసం ప్రాణం తీసుకుంటావా? బతికుంటే బలుసాకు తిని గడపొచ్చు… ఆస్తి లేకపోతే పని చేసుకుని బతకలేమా? ఒక్క బిడ్డవి, మమ్మల్ని కడుపుకోతకి గురి చేయాలనుకున్నావా?” అని తల్లి విలపించడం యువతకు ప్రాణం విలువను తెలియజేసే గొప్ప సందేశమున్న కథ ఇది.
4. కథ పేరు: ఆమె గెలిచింది.. కానీ!
రచయిత: ఎస్.కె.డి. హస్సన్ ప్రచురితమైన పత్రిక: ఆదివారం వార్త
ఆధునిక సాంకేతిక యుగంలో సోషల్ మీడియా రీల్స్, ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్ల సంస్కృతి కుటుంబ వ్యవస్థలోకి చొరబడి భార్యాభర్తల మధ్య సున్నితమైన అనుబంధాలను ఎలా ఛిన్నాభిన్నం చేస్తున్నదో విశ్లేషించిన సింగిల్ పేజీ కథ ‘ఆమె గెలిచింది.. కానీ!’. ఆదివారం వార్తలో ప్రచురితమైన ఈ కథలో రచయిత ఎస్.కె.డి. హస్సన్ తక్కువ నిడివిలోనే ఒక గాఢమైన జీవిత సత్యాన్ని ఆవిష్కరించారు. వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛకు, విచ్చలవిడితనానికి మధ్య ఉండే సన్నని గీతను దాటినప్పుడు మనిషి తన జీవితంలో అత్యంత విలువైన మనసులను ఎలా కోల్పోతాడో సావిత్రి పాత్ర ద్వారా రచయిత ఎంతో సూటిగా చెప్పారు.
సావిత్రికి రీల్స్ చేయడం కేవలం సరదా కాదు, సోషల్ మీడియా, సినిమాలలో సెలబ్రిటీ కావాలనేది ఆమె కల. కలలు కనడం తప్పు కాదు కానీ, ఆ కలలో తనతో కలిసి జీవిస్తున్న భర్త సుజిత్ దూరమవుతున్నాడని ఆమె గమనించకపోవడం నుండే అసలు సమస్య మొదలవుతుంది. “ఆ కల కోసం మన బంధాన్ని కోల్పోవద్దని చెబుతున్నాను” అని సుజిత్ ప్రేమగా చెప్పిన మాటలు సావిత్రికి ఆంక్షలుగా వినిపించడం నేటి తరం సంబంధాలలో పెరుగుతున్న అసహనానికి ప్రతీక. సరిగ్గా అదే సమయంలో సోషల్ మీడియా ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్ రాజు ఆమె జీవితంలోకి ప్రవేశించి, “నీలో చాలా టాలెంట్ ఉంది, నాకు తోడుగా రీల్స్ చేస్తే నువ్వు చాలా త్వరగా ఫేమస్ అవుతావు” అని ఆశ చూపడంతో ఆమె కలకు రెక్కలు వస్తాయి. భర్త కంటే రీల్స్, షూటింగ్స్ ముఖ్యమైపోయి, చివరకు సుజిత్‌తో గొడవపడి “నా జీవితాన్ని నేను ఎలా గడపాలో నువ్వు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు” అంటూ రాజుతో వెళ్లిపోవడం కథలో వేగంగా, సహజంగా సాగిపోతుంది.
కథలోని రెండో భాగం మానవ సంబంధాలలోని మరో కోణాన్ని ఆవిష్కరిస్తుంది. ఒంటరిగా మిగిలిన సుజిత్ జీవితంలోకి ఒక మల్టీనేషనల్ కంపెనీ సీఈఓ అయిన వసుంధర వస్తుంది. ఆస్తులు, హోదా ఉన్నా రాత్రి ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు “ఎలా ఉన్నావు?” అని అడిగే మనుషులు లేని వసుంధర ఒంటరితనం, సుజిత్ ఒంటరితనం కలిసి వారిద్దరి జీవితాలలో మళ్ళీ ప్రశాంతత, చిరునవ్వు చిగురిస్తాయి. కానీ సావిత్రి తిరిగి వచ్చి చేతిలో సెల్‌ఫోన్ బదులు కోర్టు నోటీసు పట్టుకుని వేధింపుల కేసు, భరణం కేసు వేయడం, సుజిత్ ఆస్తిలో సగం వాటాతో పాటు వసుంధర ఆస్తిలో కూడా వాటా కావాలని షరతు పెట్టడం మనిషిలోని స్వార్థానికి పరాకాష్ట. “నీ గతం పేరుతో నా వర్తమానాన్ని, నా భవిష్యత్తుని, నా ఆస్తిని కోల్పోవటానికి నేను సిద్ధంగా లేను” అని వసుంధర తప్పుకోవడం ఆమె ఆత్మగౌరవాన్ని, ఆచరణాత్మక దృక్పథాన్ని చూపుతుంది.
కోర్టులో సావిత్రి గెలిచి మళ్ళీ సుజిత్‌తో ఒకే ఇంట్లో ఉన్నప్పటికీ, వారిద్దరి మధ్య వేల మైళ్ల దూరం ఏర్పడటం కథకు అత్యంత బలమైన ముగింపునిచ్చింది. “నువ్వు నన్ను తిరిగి పొందావు సావిత్రీ, కానీ నా మనసును కోల్పోయావు” అని సుజిత్ పలికే మాటలు చట్టపరమైన గెలుపు కంటే హృదయాలను గెలుచుకోవడం ఎంత ముఖ్యమో తెలియజేస్తాయి. తన పాత రీల్‌లో “నా జీవితం నా ఇష్టం” అని నవ్వుతూ చెప్పిన వీడియోను తానే చూసుకుంటూ, తన నిర్ణయాల వల్ల ఇంకొకరి జీవితాన్ని కూడా నాశనం చేశానని సావిత్రి కన్నీళ్లు కార్చడం పాఠకుడిలో సానుభూతిని, ఆలోచనను ఏకకాలంలో కలిగిస్తుంది. “నేను గెలిచాను కానీ నా భర్తను కోల్పోయాను” అనే పశ్చాత్తాప వాక్యం వైవాహిక బంధాల విలువను నిలబెట్టే గొప్ప ముగింపు వున్న కథ ఇది.
మొత్తంగా ఈ వారం కథలను సమగ్రంగా ఆవలోకిస్తే, తెలుగు కథా సాహిత్యం వర్తమాన సమాజపు నాడిని ఎంత నిశితంగా పట్టుకుంటున్నదో అర్థమవుతుంది. వి. శాంతిప్రబోధ ‘విశిష్ట’ కథ ద్వారా యువతరం సామాజిక చైతన్యాన్ని, ప్రశ్నించేతత్వాన్ని కీర్తిస్తే, డా. సారిపల్లి నాగరాజు ‘వేపచెట్టు నీడలో..’ కథ ద్వారా డాలర్ల భ్రమలను వీడి మాతృభూమి, తల్లిదండ్రుల అనుబంధాల విలువను చాటిచెప్పారు. మొలకలపల్లి కోటేశ్వరరావు ‘కన్నీరు.. కాసుల వర్షం’ కథ ద్వారా నిరుద్యోగులను దోచుకునే కన్సల్టెన్సీల మోసాలను ఎండగడుతూనే తల్లిదండ్రుల ప్రాణప్రదమైన ప్రేమను ఆవిష్కరిస్తే, ఎస్.కె.డి. హస్సన్ ‘ఆమె గెలిచింది.. కానీ!’ కథ ద్వారా సామాజిక మాధ్యమాల మాయలో పడి కుటుంబ బంధాలను కోల్పోవద్దనే సున్నితమైన హెచ్చరికను అందించారు. ఈ నలుగురు రచయితలూ తమదైన శైలిలో, సరళమైన భాషలో, గాఢమైన శిల్పంతో సమాజానికి ఆరోగ్యకరమైన సాహిత్యాన్ని అందించడం అభినందనీయం.ఈ కథలన్నీ పాఠకుల హృదయాలలో చిరకాలం నిలిచిపోయే మానవీయ పరిమళాలు.
