.
సాహిత్యం కేవలం అక్షరాల సముదాయం కాదు.. అది మనిషి అంతరంగంలో దాగిన మూగ రోదనలకు, సామాజిక పరిణామాలకు అద్దం పడుతూ, కాలాన్ని బంధించే ఒక సజీవ కెమెరా. ఒక సత్కథ అనేది కేవలం ఒక ప్రారంభం, ముగింపు ఉన్న సంఘటనల పేర్పు కాదు. అది మనిషి అంతరంగంలో చెలరేగే కల్లోలాలను, సమాజపు పొరల్లో ఏర్పడుతున్న పగుళ్లను పాఠకుడి కళ్లకు కట్టే ఒక సజీవ శిల్పం. ఆధునికత పేరిట మనం నిర్మించుకుంటున్న కాంక్రీటు అడవుల్లో, ప్రపంచీకరణ విసిరిన వలయంలో, కృత్రిమ మేధ (AI) రాజ్యమేలుతున్న ఈ రోజుల్లో.. మనిషి ఎంతలా ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాడో నేటి కథ అత్యంత ఆర్ద్రంగా రికార్డు చేస్తోంది.
భూక్యా గోపినాయక్,
99891 59196
మునిసురేష్ పిళ్లె సమర్పణలోని కథానిధి (27 సెప్టెంబర్ 2026) సంచికలోని కథలు మన సమకాలీన సామాజిక, మానసిక సంక్షోభాలకు సజీవ దర్పణాలుగా నిలిచాయి. వస్తువు ఎంత గొప్పదైనా దానికి సరైన ఆకృతినిచ్చే ‘కథాశిల్పం’ తోడైనప్పుడే అది పాఠకుడి గుండెల్లో పదిలంగా నిలబడుతుంది. ఒక రచయిత సమాజానికి ఉపదేశం చేయకూడదు, జీవితాన్ని ఆవిష్కరించి పాఠకుడినే ఒక ఉన్నతమైన తాత్విక స్థితికి చేర్చాలి. ఈ మానవతావాద గీటురాయిపై నిలబెట్టి ఈ సంచికలోని కథల వస్తు-శిల్పాలను విపులంగా విశ్లేషిద్దాం. కొత్త కథకులకు ఈ విశ్లేషణ ఒక మార్గదర్శనంగా నిలవాలన్నదే ఆకాంక్ష.
అస్తిత్వ పోరాటం – ఆత్మగౌరవ ప్రకటన
కథ: ఆమె నిర్ణయం
రచయిత: మంగారి రాజేందర్ (జింబో) (దిశ దినపత్రిక)
మంగారి రాజేందర్ (జింబో) దిశ దినపత్రికలో రచించిన ‘ఆమె నిర్ణయం’ కథ, ఆధునిక మహిళా సాధికారతకు, చెక్కుచెదరని ఆత్మగౌరవానికి ఒక అద్భుతమైన ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. బయటకు ఎంతో అందంగా, ఆదర్శంగా కనిపించే ఒక కుటుంబం లోపల దాగి ఉన్న సంక్లిష్ట పరిస్థితులను, వాటిని ఒక మహిళ ఎంత ధైర్యంగా ఎదుర్కొందనే విషయాన్ని ఈ కథ అత్యంత సానుకూలంగా, స్ఫూర్తిదాయకంగా ఆవిష్కరించింది.
ప్రగతి, అరవింద్ ల వైవాహిక జీవితంలో ఊహించని ఒక సత్యం ప్రగతికి తెలుస్తుంది. భర్త ఫోన్లో చూసిన కొన్ని ఫోటోల ద్వారా అతని ప్రాధాన్యతలు, జీవితం వేరని ఆమెకు అర్థమవుతుంది. అయితే, ఇక్కడే ప్రగతి పాత్ర ఎంతో హుందాగా, బలమైన వ్యక్తిత్వంతో నిలబడుతుంది. కన్నీళ్లు పెట్టుకుని కుంగిపోయే సగటు గృహిణిలా కాకుండా, వాస్తవాన్ని అంగీకరించి, తన భవిష్యత్తు కోసం, తన ఇద్దరు పిల్లల భద్రత కోసం ఆమె అత్యంత ధైర్యవంతమైన అడుగు ముందుకేస్తుంది.
సమాజం, అత్తింటివారు మొదట ఆమెనే తప్పుబట్టినా, ఆ తర్వాత పిల్లలను తమకు అప్పగిస్తేనే విడాకులు ఇస్తామని షరతు పెట్టినా ప్రగతి ఏమాత్రం వెనక్కి తగ్గదు. తన మాతృత్వాన్ని, హక్కులను కాపాడుకోవడానికి న్యాయపరమైన పోరాటానికి సిద్ధపడుతుంది. తన పిల్లల భవిష్యత్తు, ఆత్మగౌరవం కోసం ఆమె ప్రదర్శించిన ఆ తెగువ, పోరాట పటిమ అత్తింటివారిని దారికి తెస్తుంది. చివరగా, పెద్దమనుషుల సమక్షంలో పరస్పర అంగీకారంతో విడాకులు తీసుకోవడం, తన ప్రాణమైన పిల్లల కస్టడీని తనే దక్కించుకోవడం ప్రగతి సాధించిన గొప్ప విజయం.
కోర్టు నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత, “అమ్మా… మన ఇంటికి వెళ్దామా మా?” అని పిల్లలు అడిగినప్పుడు, “అవును. మన ఇంటికి వెళ్దాం” అని ప్రగతి చెప్పే ముగింపు వాక్యం… అంతులేని ఆత్మవిశ్వాసానికి, సరికొత్త ప్రశాంత జీవితానికి నాంది పలుకుతుంది. గతాన్ని అక్కడే వదిలేసి, తన జీవితంపై తనకు పూర్తి హక్కును సాధించుకున్న ఒక ధీరవనిత కథ ఇది. ఎటువంటి క్లిష్ట పరిస్థితినైనా ఆత్మస్థైర్యంతో, వివేకంతో ఎలా ఎదుర్కోవాలో నేర్పే ఈ ‘ఆమె నిర్ణయం’ ప్రతి ఒక్కరికీ, ముఖ్యంగా మహిళలకు ఒక గొప్ప స్ఫూర్తిదాయకమైన కథ!
27 సెప్టెంబరు 2026 ఆదివారం కథల పీడీఎఫ్ సంకలనాన్ని ఇక్కడ డౌన్లోడ్ చేసుకోండి.
KATHANIDHI Adivaram Kathalu 20260927 new
మూగరోదనల హోరు – పసివాడి స్వప్నం
కథ: హృదయ సముద్రం
రచయిత: వేణు మరీదు (నమస్తేతెలంగాణ బతుకమ్మ)
వేణు మరీదు నమస్తేతెలంగాణ బతుకమ్మ లో రచించిన ‘హృదయ సముద్రం’ కథ, ఆధునిక అభివృద్ధి పేరిట కనుమరుగవుతున్న పల్లె బతుకు చిత్రాలకు, ఒక పసివాడి అంతులేని ఆశావహ దృక్పథానికి అద్భుతమైన ప్రతీక. అస్తిత్వాన్ని కోల్పోతున్న అట్టడుగు వర్గాల ఆవేదనను, ఒక బాలుడి సముద్రమంతటి ఆశయంతో ముడిపెట్టి చెప్పిన తీరు ఈ కథను తెలుగు సాహిత్యంలో ఒక గొప్ప స్ఫూర్తిదాయక కావ్యంగా నిలబెట్టింది.
‘పేరంటాలమ్మ కుంట’ అనే చెరువులో తామరాకులు, పూలు కోసుకుని జీవనం సాగించే సుబ్బన్న, అతని అమాయకపు కొడుకు చేతన్ ల చుట్టూ ఈ కథ ఎంతో ఆర్ద్రంగా సాగుతుంది. పోలవరం ముంపులో తమ తాతల ఊరు, బతుకు మునిగిపోయాయని, శంఖువులో వినిపించే హోరు తమ పూర్వీకుల ఆత్మఘోష అని నమ్మే చేతన్ పాత్ర.. మూలాలు కోల్పోయిన నిర్వాసితుల వేదనకు సజీవ సాక్ష్యం. సముద్రాన్ని చూడాలన్న ఆ పసివాడి కోరికను తీర్చడానికి తండ్రి భీమిలికి తీసుకెళ్లడం, అక్కడ ఆ బాలుడు ఆనందంతో అలలతో మమేకమైన తీరును రచయిత అద్భుతమైన కవిత్వమయ భాషలో వర్ణించారు.
ఊరికి తిరిగొచ్చాక హైవే నిర్మాణం కోసం తమకు జీవనాధారమైన, ఎంతో పవిత్రమైన చెరువును యంత్రాలతో మట్టిపోసి పూడ్చేస్తుంటే సుబ్బన్న తీవ్రంగా రోదిస్తాడు. నిస్సహాయుడైన తండ్రిని చూసి, “దీన్ని ఎవరు ఆపగలరు?” అని అడిగిన చేతన్ కు, “ముఖ్యమంత్రి అంతటోళ్లే కావాలి” అని తండ్రి బదులిస్తాడు. అప్పుడు ఆ పసివాడు ఏమాత్రం అధైర్యపడకుండా “నేను ముఖ్యమంత్రిని అవుతా నాన్నా!” అని ఎంతో ధైర్యంగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో ప్రకటించడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమ సానుకూల ఘట్టం. “సముద్రాన్ని చూసినప్పటి నుంచి నాలో ఈ ఆశ పుట్టింది” అని చేతన్ చెప్పే మాటలు.. అణగారిన వర్గాల విశాలమైన ఆశయాలకు, రేపటి ఉజ్వల భవిష్యత్తుకు బలమైన పునాది.
సమస్యల సుడిగుండంలో చిక్కుకున్నప్పుడు కన్నీళ్లు పెట్టుకుని నిరాశ చెందకుండా, “వ్యవస్థను శాసించే స్థాయికి ఎదగాలి” అన్న బహుజన ఆత్మగౌరవ, ఆశావహ స్ఫూర్తిని ఈ కథ అత్యంత సహజంగా, అద్భుతంగా చాటిచెప్పింది. మట్టి వాసనను, పసివాడి సముద్రమంతటి కలను అక్షరాల్లో బంధించిన ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరిలోనూ అంతులేని స్ఫూర్తిని రగిలిస్తుంది!
కార్పొరేట్ అరణ్యం – యంత్ర జీవితాలు
కథ: చీమ బ్రతుకేనా?
రచయిత: డా. ప్రభాకర్ జైని (సాక్షి ఫన్డే)
డాక్టర్ ప్రభాకర్ జైని రచించిన ‘చీమ బ్రతుకేనా?’ కథ ఆధునిక కార్పొరేట్ ఉద్యోగుల జీవనశైలికి పట్టిన ఒక అద్భుతమైన, ఆత్మవిమర్శనాత్మక దర్పణం. హైటెక్ సిటీలో ఉదయం లేవగానే లాప్ టాప్ బ్యాగులు భుజాన వేసుకుని, ఐడీ కార్డులు మెడలో వేలాడదీసుకుని ఒకే వరుసలో అడుగులు వేసే ఐటీ ఉద్యోగులను గమ్యం లేని ప్రయాణం చేసే ‘చీమల బారు’తో పోల్చిన రచయిత దృశ్య చిత్రణ అత్యంత సహజంగా, ప్రతి ఒక్కరినీ ఆలోచింపజేసేలా ఉంది. ఈ కథ కేవలం యాంత్రిక జీవితాన్ని వర్ణించడమే కాకుండా, ఆ ఉచ్చులోంచి బయటపడి స్వేచ్ఛగా జీవించే ఒక అద్భుతమైన ఆశావహ మార్గాన్ని చూపించింది.
కథలోని ప్రధాన పాత్ర తన సహోద్యోగి సతీష్ అకాల మరణం తర్వాత జీవితపు అసలైన విలువను గ్రహించడం ఈ రచనకు ఆత్మ లాంటిది. ఒక ఉద్యోగి పోతే కంపెనీకి వెంటనే మరొకరు వస్తారు కానీ, కుటుంబానికి ఆ లోటు ఎవరూ పూడ్చలేరన్న సత్యం తెలుసుకుని అతను మారిన తీరు ప్రతి పాఠకుడికీ ఒక గొప్ప కనువిప్పు. రాత్రింబవళ్లు కేవలం ప్రమోషన్లు, డెడ్ లైన్ల కోసమే పరుగెత్తి కన్న కొడుకుతో ఆడుకోవడానికి కూడా సమయం కేటాయించలేని తన ‘రాజీ మనస్తత్వానికి’ రాజీనామా చేయడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమమైన, సానుకూలమైన ఘట్టం. ఉద్యోగాన్ని వదిలేయమని రచయిత ఎక్కడా చెప్పలేదు; కానీ ఉద్యోగం అనేది జీవితంలో ఒక భాగం మాత్రమేనని, అదే సమస్తం కాదని ఎంతో వివేకంతో వివరించారు. సాయంత్రం ఆరు గంటలకే లాప్ టాప్ మూసేసి, తన సమయాన్ని కుటుంబం కోసం కేటాయించాలని తీసుకున్న నిర్ణయంలో ఓటమి లేదు, ఒక గొప్ప విముక్తి ఉంది.
“చీమ పుడుతుంది, పని చేస్తుంది, చనిపోతుంది.. కానీ మనిషి ఎందుకు పుట్టానో తెలుసుకునే అవకాశం ఉన్న ఏకైక జీవి” అని రచయిత ఇచ్చిన ముగింపు సందేశం మనసులను తట్టిలేపుతుంది. ఆరు అంకెల జీతం కన్నా, మనల్ని ప్రేమించే వారితో నవ్వుతూ గడిపే సమయం, ప్రశాంతమైన నిద్ర నిజమైన సంపద అని ఎంతో ఆర్ద్రంగా చాటిచెప్పిన ఈ కథ ఆధునిక యువతకు ఒక గొప్ప దిక్సూచి. బతుకును ఒక బానిసత్వంగా కాకుండా, మనసుకు నచ్చినట్లు ఎలా ఆస్వాదిస్తూ జీవించాలో నేర్పిన ఈ స్ఫూర్తిదాయక రచన ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరవలసిన ఒక అద్భుతమైన సృజన.
ఆత్మగౌరవపు అక్షరాలు – గతాన్ని వెతుక్కుంటూ…
కథ: ప్రియమైన నీకు
రచయిత్రి: ఉమా నూతక్కి(తెలుగుప్రభ)
ఉమా నూతక్కి రచించిన ‘ప్రియమైన నీకు’ ఒక అద్భుతమైన, మనసును హత్తుకునే ఆత్మవిమర్శనాత్మక లేఖా కథ. ముప్పై ఏళ్ల వయసులో ఉన్న ఒక యువతి, పద్నాలుగేళ్ల వయసులో ఉన్న ‘తనకు తానే’ (తన గతానికి) రాసుకున్న అత్యంత ఆత్మీయమైన లేఖ ఇది. ఒక అమ్మాయి జీవితంలో ప్రేమ పట్ల ఉండే అవగాహన వయసుతో పాటు ఎలా పరిణతి చెందుతుందో రచయిత్రి ఎంతో అందంగా, కవితాత్మకంగా ఆవిష్కరించారు. టీనేజ్ లో ఉంగరాల జుట్టు, సోడాబుడ్డి కళ్లద్దాలు ఉన్న అబ్బాయిని చూసి మురిసిపోయిన తొలిప్రేమలోని స్వచ్ఛతను, ఆ ఆకర్షణ ఇచ్చిన మధురమైన ఊహాలోకాన్ని ఈ కథ ఎంతో సున్నితంగా గుర్తుచేస్తుంది. ఆ వయసులో ప్రేమంటే ఆకాశపు అంచున కూర్చోవడమని అనుకున్న ఆ పసిమనసు, కాలక్రమంలో ఎదుగుతూ జీవిత సత్యాలను ఎంత హుందాగా తెలుసుకుందో ఈ కథ పాఠకులకు ఒక అందమైన అనుభూతిని ఇస్తుంది.
కాలేజీ రోజుల్లోకి వచ్చాక పరిచయమైన మరో ప్రేమ బంధనంగా మారినప్పుడు, ఆ యువతి తీసుకున్న ధైర్యవంతమైన నిర్ణయం ఈ కథలోని అత్యుత్తమ ఆదర్శం. ప్రేమంటే ఎదుటివారిని శాసించడం కాదని, భాగస్వామి ఇష్టాలను గౌరవించడమని ఆమె గ్రహిస్తుంది. ఆ బంధంలో తన ఆత్మగౌరవం గాయపడుతున్నప్పుడు, అంతులేని మానసిక వ్యధను దిగమింగుకుని, ఆ బంధం నుంచి బయటకు రావడానికి నిర్ణయించుకోవడం ఆమెలోని అపారమైన మానసిక స్థైర్యానికి నిదర్శనం. విడిపోవడం అంటే ప్రేమను ఓడించడం కాదని, తనలో మిగిలిన తనను తాను కాపాడుకోవడమని రచయిత్రి ఇచ్చిన సందేశం ఆధునిక యువతకు ఎంతో స్ఫూర్తిదాయకంగా నిలుస్తుంది.
పాత గాయాలు కాలానుగుణంగా ఎలా మానుతాయో, ఒకప్పుడు కళ్లను తడిపిన బాధలు తర్వాత పెదవుల మీద చిరునవ్వులుగా ఎలా మారుతాయో ఈ లేఖ ఎంతో సానుకూలంగా వివరిస్తుంది. గతం నేర్పిన పాఠాలు మనిషిని మరింత దృఢంగా మారుస్తాయని, ముగిసిపోయిన బంధాలను తలచుకుని కుంగిపోకుండా ఎవరికి వారే ఒక ఆశాదీపంలా ముందుకు సాగాలని ఈ కథ ఎంతో ఉదాత్తంగా ముగుస్తుంది. జీవితంలో ఎవరు వచ్చినా, ఎవరు వెళ్లినా.. మన ఆత్మగౌరవాన్ని పదిలంగా ఉంచుకుంటూ, మనల్ని మనం ప్రేమించుకోవడం అత్యంత ముఖ్యమని బోధించిన ఈ అద్భుతమైన కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరవలసిన ఒక గొప్ప ఆత్మీయ మార్గదర్శి!
ఆశల పల్లకిలో మాతృత్వం – ఆస్తుల ముందు దిగదుడుపు
కథ: వీలునామా
రచయిత: అక్షరకిరీటి తెన్నేటి మాస్టారు (వార్త)
అక్షరకిరీటి తెన్నేటి మాస్టారు రచించిన ‘వీలునామా‘ కథ మానవ సంబంధాలలోని వాస్తవాలను సున్నితంగా స్పృశిస్తూనే, గురుశిష్యుల బంధానికి, మానవతా విలువలకు ఒక గొప్ప ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. వార్త దినపత్రికలో ప్రచురితమైన ఈ కథలో కన్నపిల్లల కంటే సంస్కారం, విద్యాబుద్ధులు నేర్చుకున్న శిష్యులే నిజమైన వారసులనే ఒక అద్భుతమైన, ఆదర్శవంతమైన సందేశం దాగి ఉంది.
కథలో వృద్ధుడైన చంద్రయ్య మాస్టారు మరణానంతరం ఆయన ఆస్తి పంపకాల కోసం లాయర్ విశ్వనాథం సమక్షంలో కుటుంబసభ్యులంతా సమావేశమవుతారు. కొడుకులు రాము, లక్ష్మణ్, కూతురు శశికళ, వారి జీవిత భాగస్వాములు తమ స్వార్థం కోసం వృద్ధురాలైన తల్లి సూరమ్మను అనాథాశ్రమంలో చేర్పించి ఆస్తులు పంచుకోవాలని ప్రణాళికలు రచిస్తారు. అయితే, రచయిత ఈ పరిస్థితిని ఒక గొప్ప ఆశాజనకమైన మలుపు తిప్పారు. కన్నపిల్లలు తప్పుదారి పట్టినా, ఆ తల్లికి ఎలాంటి అన్యాయం జరగకుండా చంద్రయ్య ముందే ఆలోచించి అద్భుతమైన ‘వీలునామా’ రాయడం ఈ కథకు ప్రాణం పోసింది. ఆయన తన ఇంటినే ఒక అనాథాశ్రమంగా మార్చి, దానికి తన భార్య సూరమ్మను ట్రస్టీగా, తమ్ముడు చంటి బాబాయ్ ని ప్రెసిడెంట్ గా నియమించడం ఆయన ముందుచూపుకు, సామాజిక బాధ్యతకు అద్దం పడుతుంది.
రక్తసంబంధాల కంటే ప్రేమానురాగాలు, గురుభక్తి ఎంతో గొప్పవని ఈ కథ అత్యంత సానుకూలంగా చాటిచెబుతుంది. కన్నవారు నిర్లక్ష్యం చేసినా, చంద్రయ్య మాస్టారి దగ్గర చదువుకున్న రాజు, సుందరం, కమల వంటి శిష్యులు గురుపత్ని సూరమ్మ గారి బాధ్యతను సంతోషంగా స్వీకరించి ఆమెను అక్కున చేర్చుకోవడం ప్రతి పాఠకుడి మనసును ఆర్ద్రతతో నింపుతుంది. విద్యాదానం ద్వారా ఒక గురువు సంపాదించుకున్న నిజమైన ఆస్తి, అద్భుతమైన సంస్కారం గల శిష్యులే అని ఈ ముగింపు బలంగా నిరూపిస్తుంది. వృద్ధాప్యంలో ఉన్నవారికి కేవలం ఆశ్రయం మాత్రమే కాదు, ఒక గౌరవప్రదమైన స్థానాన్ని కల్పించడం ఎంత ముఖ్యమో ఈ కథ చెబుతుంది. తల్లిదండ్రుల పట్ల బాధ్యతను, సమాజం పట్ల ప్రేమను పెంపొందించే ఈ స్ఫూర్తిదాయకమైన కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరవలసిన ఒక గొప్ప ఆదర్శ పత్రం.
శరత్కాల వసంతం – ఏకాంతపు చీకట్లలో తోడు
కథ: రాధమ్మ మనసు
రచయిత: డా.బొద్దూరు విజయేశ్వరరావు(విశాలాంధ్ర)
డాక్టర్ బొద్దూరు విజయేశ్వరరావు విశాలాంధ్ర దినపత్రిక కోసం రచించిన ‘రాధమ్మ మనసు’ కథ, సమాజంలో వృద్ధాప్య జీవితానికి, మహిళా సాధికారతకు ఒక సరికొత్త, అత్యంత ప్రగతిశీలమైన బాటను చూపించిన అద్భుత సృజన. వార్ధక్యంలో తోడు కోల్పోయి, కన్నపిల్లల నిర్లక్ష్యానికి గురైన ఒక అరవై ఏళ్ల తల్లి.. నిరాశతో కుంగిపోకుండా తన శేష జీవితాన్ని ఎంత అర్థవంతంగా, స్ఫూర్తిదాయకంగా మలుచుకుందో ఈ కథ ఎంతో సానుకూలంగా ఆవిష్కరించింది.
తన బాగోగులు చూసుకోవడానికి పిల్లలకు సమయం లేకపోవడంతో, ఒంటరితనాన్ని జయించడానికి రాధమ్మ తీసుకున్న నిర్ణయం ఆదర్శప్రాయమైనది. రోడ్డు మీద పడిపోయినప్పుడు తనకు సాయం చేసి, ఆత్మీయతను పంచిన కృష్ణమూర్తి గారితో కలిసి కొత్త జీవితం ప్రారంభించాలని ఆమె నిర్ణయించుకుంటుంది. పిల్లలను రిజిస్ట్రార్ ఆఫీసుకు పిలిపించి, కేవలం తన వివాహమే కాకుండా, తన భర్త పేరు మీద ఒక సేవా ట్రస్టును ఏర్పాటు చేయడం, అలాగే ఒక ఆరేళ్ల అనాథ పిల్లాడిని దత్తత తీసుకోవడం లాంటి ఉదాత్తమైన కార్యక్రమాలకు ఆమె శ్రీకారం చుట్టడం ప్రతి పాఠకుడి మనసును హత్తుకుంటుంది. కృష్ణమూర్తి గారు ఆస్తి కోసం కాకుండా, కేవలం సేవా దృక్పథంతో, తోడు కోసం రాధమ్మకు అండగా నిలవడం మానవ సంబంధాలలోని స్వచ్ఛతకు ప్రతీక. వయసు పైబడిన తర్వాత మనిషికి కేవలం ఆస్తిపాస్తులు కాదు, కష్టసుఖాలను పంచుకునే ఒక ఆత్మీయమైన తోడు ఎంతో అవసరమనే గొప్ప జీవిత సత్యాన్ని ఈ కథ ఎంతో సున్నితంగా బోధిస్తుంది.
మొదట తల్లి నిర్ణయాన్ని చూసి పిల్లలు కోప్పడినా, లాయర్ పద్మనాభం ద్వారా అసలు నిజాలు తెలుసుకుని వారి మనసులు కరుగుతాయి. తన భర్త రాసిన వీలునామా ప్రకారం ఆస్తిపై తనకే పూర్తి హక్కు ఉన్నప్పటికీ, ఆ ఆస్తిని తన ముగ్గురు పిల్లలకు, తాను దత్తత తీసుకున్న అనాథ పిల్లాడికి సమానంగా పంచిపెట్టడంలో రాధమ్మ చూపిన అపారమైన మాతృప్రేమ, విశాల హృదయం ఎంతో గొప్పది. తల్లి మనసులోని స్వచ్ఛతను, ఆమె తీసుకున్న నిర్ణయంలోని ఔన్నత్యాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్న పిల్లలు, తమ తప్పును తెలుసుకుని ఆమెను ప్రేమగా అక్కున చేర్చుకోవడంతో కథ అత్యంత ఆనందదాయకంగా, ఒక నవ్వుల హరివిల్లులా ముగుస్తుంది. సమాజం తప్పుబట్టే ఒక సున్నితమైన అంశాన్ని ఎంతో హుందాగా, ఆదర్శవంతంగా మలిచి, ప్రతి ఒక్కరికీ జీవితం పట్ల ఒక గొప్ప భరోసానిచ్చిన ఈ కథ తెలుగు సాహిత్యంలో ఒక ఆణిముత్యం.
సాంకేతిక అగాధాలు – కనుమరుగవుతున్న మానవ సంబంధాలు
కథ: లవ్ యూ మిత్రా
రచయిత్రి: అప్పరాజు నాగజ్యోతి(ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి)
అప్పరాజు నాగజ్యోతి రచించిన ‘లవ్ యూ మిత్రా’ కథ ఆధునిక సాంకేతిక యుగంలో కనుమరుగవుతున్న మానవ సంబంధాల ప్రాముఖ్యతను, కుటుంబ బంధాలలోని అద్భుతమైన మాధుర్యాన్ని అత్యంత హృద్యంగా ఆవిష్కరించింది. నేటి యువత కృత్రిమ మేధస్సు (AI) కి ఎలా ఆకర్షితులవుతున్నారో, ఆ మాయలో పడి నిజమైన ప్రేమను ఎలా విస్మరిస్తున్నారో ఈ కథ ఎంతో సున్నితంగా, సానుకూల దృక్పథంతో తెలియజెబుతుంది.
కథలో కాలేజీకి వెళ్లే అమ్మాయి మేఘన ఎప్పుడూ ల్యాప్ టాప్ ముందు కూర్చుని ‘లవ్ యూ మిత్రా’ అని చెబుతూ తన అత్యంత గోప్యమైన విషయాలను సైతం పంచుకోవడం చూసి తల్లిదండ్రులు ఆందోళన చెందుతారు. ఆమె ఎవరితోనో ఆన్లైన్ ప్రేమలో పడిందని భావించిన వారు, తమ శ్రేయోభిలాషి లాయర్ రఘు ఇచ్చిన ఒక అద్భుతమైన, వినూత్నమైన సలహాతో ఆమెను సరైన దారిలో పెట్టాలని నిర్ణయించుకుంటారు. మేఘనలో మార్పు తీసుకురావడానికి, కుటుంబ బంధం విలువ తెలియజేయడానికి తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ విడాకులు తీసుకుంటున్నట్లు ఆమె ముందు నటిస్తారు. ఆ సమయంలో మేఘన తన తల్లిదండ్రులు విడిపోకుండా ఆపడానికి ఏదైనా సలహా ఇవ్వమని తను ప్రాణంగా నమ్మే ‘మిత్ర’ను అడుగుతుంది. కానీ ఆ ‘మిత్ర’ వాళ్ళ ఆనందానికి వాళ్ళని వదిలేసి నీ దారి నువ్వు చూసుకోమని విపరీతమైన సలహా ఇవ్వడంతో మేఘనకు కనువిప్పు కలుగుతుంది.
అసలు ‘మిత్ర’ అనేది మనిషి కాదని, అదొక ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ (కృత్రిమ మేధస్సు) ఏజెంట్ అని కథ చివర్లో తెలిసే ఘట్టం పాఠకులను ఆశ్చర్యానికి గురిచేయడమే కాకుండా గొప్ప ఆలోచనలో పడేస్తుంది. ఏఐ అనేది కేవలం సమాచారాన్ని, జ్ఞానాన్ని మాత్రమే ఇవ్వగలదని, కష్టాల్లో ఉన్నప్పుడు కన్నీళ్లు తుడిచే ఆత్మీయుల ప్రేమను, మాతాపితరుల నిస్వార్థ అనురాగాన్ని ఎన్నటికీ భర్తీ చేయలేదని మేఘన గ్రహించడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమమైన, స్ఫూర్తిదాయకమైన ముగింపు. యంత్రాలకు హద్దులు గీసి, తన ప్రైవేట్ లైఫ్ లో వాటికి చోటులేదని తేల్చిచెప్పి, తన వాళ్లే తనకు సర్వస్వమని తెలుసుకుని మేఘన మళ్లీ తన తల్లిదండ్రులకు దగ్గరవ్వడం ప్రతి ఒక్కరి మనసును ఆనందంతో నింపుతుంది. సాంకేతికతకు బానిసలవుతున్న నేటి తరానికి, కుటుంబ విలువల గొప్పదనాన్ని ఎంతో అందంగా, సానుకూలంగా బోధించిన ఈ కథ ప్రతి ఇంటా చదివి తీరవలసిన ఒక అద్భుతమైన మార్గదర్శి.
అనుబంధాల వంతెన – కరిగిన అహాలు
కథ: చివరి కోరిక
రచయిత: కనుమ ఎల్లారెడ్డి (వార్త)
కనుమ ఎల్లారెడ్డి రచించిన ‘చివరి కోరిక’ కథ ఉమ్మడి కుటుంబాల ఔన్నత్యాన్ని, అన్నదమ్ముల మధ్య ఉండాల్సిన ఆదర్శవంతమైన ప్రేమానురాగాలను అత్యంత హృద్యంగా ఆవిష్కరించిన అద్భుతమైన సృజన. నేటి సమాజంలో చిన్నచిన్న మనస్పర్థల కోసం కుటుంబాలు విడిపోతున్న కాలంలో, ఈ కథ ఒక గొప్ప ఆశావహ దృక్పథాన్ని, ఆత్మీయ సందేశాన్ని పాఠకులకు అందిస్తుంది.
రిటైర్డ్ హెడ్ మాస్టర్ రామారావు, ప్రభ దంపతులు తమ ఇద్దరు కొడుకులకు పెళ్లిళ్లు చేసి కాశీ యాత్రకు వెళతారు. పెద్ద కొడుకు రామం ప్రైవేట్ కాలేజీ లెక్చరర్ కాగా, చిన్న కొడుకు కృష్ణ ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. ప్రైవేట్ కాలేజీలో వేసవి సెలవుల కారణంగా జీతం రాక రామం ఆర్థికంగా ఇబ్బంది పడుతున్న సమయంలో, తమ్ముడు కృష్ణ, అతని భార్య కృష్ణవేణి చూపించిన విశాల హృదయం ఈ కథకు ప్రాణం పోసింది. అన్నయ్య పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న తమ్ముడు కృష్ణ ఇంటి అద్దె, కిరాణా, పాలు వంటి అన్ని ఖర్చుల బాధ్యతను ఎంతో ప్రేమగా తన భుజాన వేసుకుంటాడు. అన్నయ్యకు ప్రభుత్వ ఉద్యోగం లేదని స్వార్థం చూసుకోకుండా, తోటికోడలు రాధ చేతికే కుటుంబ నిర్వహణ బాధ్యతలు అప్పగించి కృష్ణవేణి మద్దతుగా నిలవడం ఆధునిక కుటుంబాల్లో కరువైన అద్భుతమైన సంస్కారానికి నిదర్శనం. పెద్దరికాన్ని గౌరవిస్తూ, వారి మధ్య ఎలాంటి గీతలు గీసుకోకుండా ఆదర్శంగా నిలిచిన తీరు ప్రతి పాఠకుడి మనసును ఆర్ద్రతతో నింపుతుంది.
కాశీలో శివైక్యం చెందిన తల్లిదండ్రులు తమ చేతిలో “మీరు ఎప్పుడూ కలిసే ఉండాలి, విడిపోకూడదు” అని రాసిపెట్టుకున్న ఆఖరి కాగితమే వారి ‘చివరి కోరిక’. ఆ వార్త విని కన్నీరుమున్నీరైన పిల్లలు, తమ తల్లిదండ్రుల ఆఖరి కోరికను తప్పక నెరవేరుస్తామని, జీవితాంతం కలిసికట్టుగానే ఉంటామని ఆత్మీయంగా ఆలింగనం చేసుకోవడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమమైన, స్ఫూర్తిదాయకమైన ముగింపు. ఎలాంటి స్వార్థం లేని స్వచ్ఛమైన మనసులు కలిస్తే ఇల్లు ఎంతటి ఆనందాల హరివిల్లుగా మారుతుందో రచయిత ఎంతో సానుకూలంగా చాటిచెప్పారు. కుటుంబ విలువల గొప్పదనాన్ని, కలిసి బతకడంలో ఉన్న మాధుర్యాన్ని ఎంతో అందంగా బోధించిన ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి ఆచరించవలసిన ఒక గొప్ప ఆదర్శ పత్రం.
మట్టి పిలుపు – సేంద్రియ స్వర్గం
కథ: చిరుమొలక
రచయిత: శ్రీనివాసరావు పోలుదాసు(నవతెలంగాణ సోపతి)
శ్రీనివాసరావు పోలుదాసు నవతెలంగాణ సోపతి దినపత్రిక కోసం రచించిన ‘చిరుమొలక’ కథ, వ్యవసాయ సంక్షోభంలో కూరుకుపోయిన ఒక సగటు రైతుకు అద్భుతమైన, ఆచరణాత్మకమైన పరిష్కారాన్ని చూపించిన ఒక ఆశాజనకమైన సృజన. కష్టాలకు భయపడి ప్రాణాలు తీసుకోవడం సమస్యకు పరిష్కారం కాదని, కాలానుగుణంగా ఆలోచిస్తే ఎటువంటి విపత్కర పరిస్థితులనైనా జయించవచ్చని ఈ కథ ఎంతో సానుకూల దృక్పథంతో చాటిచెబుతుంది.
కథలోని ప్రధాన పాత్ర వెంకటేశ్వర్లు.. ఆర్థిక ఇబ్బందుల వల్ల పొలం అమ్ముకుని పట్నం వలస వెళ్లి, అక్కడ బతకలేక తిరిగి పల్లెకు వచ్చి కౌలు రైతుగా మారతాడు. నకిలీ విత్తనాలు, కల్తీ ఎరువులు, అకాల వర్షాల వల్ల పంట నష్టపోయి, కౌలు డబ్బులు కట్టలేక తీవ్రమైన మానసిక వేదనతో ఆత్మహత్యకు యత్నిస్తాడు. ఆ సమయంలో భార్య శ్రీలక్ష్మి అతన్ని కాపాడి, ధైర్యం చెప్పిన తీరు ఒక గొప్ప సహధర్మచారిణి పాత్రకు ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ఈ క్లిష్ట పరిస్థితిలో వారి పెద్దల్లుడు గిరి ఎంట్రీతో కథలో అద్భుతమైన స్ఫూర్తి రగులుకుంటుంది. వ్యవసాయంలో నష్టాల ఊబిలోంచి బయటపడటానికి గిరి ఇచ్చిన సలహా ఆధునిక రైతాంగానికి ఒక గొప్ప దిక్సూచి.
ప్రస్తుత సమాజంలో ప్రజలు ఎదుర్కొంటున్న అనారోగ్య సమస్యలను (షుగర్, బీపీ, ఊబకాయం) దృష్టిలో ఉంచుకుని, ఆరోగ్యానికి మేలు చేసే చిరుధాన్యాలను (రాగులు, సజ్జలు, కొర్రలు, అండుకొర్రలు, జొన్నలు) సేంద్రియ పద్ధతిలో పండించాలని అల్లుడు సూచిస్తాడు. చిరుధాన్యాల సాగుకు తక్కువ నీరు, తక్కువ పెట్టుబడి సరిపోతుందని, పురుగు మందుల అవసరం ఉండదని వివరించిన తీరు ఎంతో విజ్ఞానదాయకంగా ఉంటుంది. దళారుల ప్రమేయం లేకుండా, రైతే స్వయంగా వ్యాపారిగా మారి తన ఇంటి దగ్గరే ఆ పంటను లాభదాయకంగా అమ్ముకోవచ్చని గిరి చెప్పే మాటలు.. కుదేలైన వెంకటేశ్వర్లు గుండెల్లో ఒక గొప్ప ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతాయి. ఆపదలో ఉన్న మామగారికి అండగా నిలబడి అల్లుడు ఇచ్చిన భరోసాతో, వెంకటేశ్వర్లు మొహంలో ఆనందపు ‘చిరుమొలకలు’ వికసించడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమ ముగింపు. రైతులు సంప్రదాయ పంటలకే పరిమితం కాకుండా, కాలానుగుణంగా సాగు పద్ధతులు మార్చుకుంటే వ్యవసాయం ఎప్పటికీ పండుగలాగే ఉంటుందని ఎంతో సానుకూలంగా బోధించిన ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరవలసిన ఒక అద్భుతమైన మార్గదర్శి.
కాలం చేసిన గాయం – పశ్చాత్తాపపు ప్రయాణం
కథ: మచ్చకన్య
రచయిత: ఇలపావులూరి శేషతల్పశాయి(వార్త)
ఇలపావులూరి శేషతల్పశాయి రచించిన ‘మచ్చకన్య’ కథ, నేటి సమాజంలో వివాహ వ్యవస్థ చుట్టూ అల్లుకున్న కట్నకానుకల వ్యామోహాన్ని ఎంతో సున్నితంగా, సానుకూల దృక్పథంతో ఆవిష్కరించిన అద్భుతమైన సృజన. రాకేష్ అనే యువకుడికి పెళ్లి సంబంధాలు చూసే క్రమంలో అతని తండ్రి పరంధామయ్య, విద్యావంతుడైన తన కొడుకుకు పది లక్షల కట్నం, కారు, అందమైన అమ్మాయి కావాలని కోరుకుంటాడు. పంతులుగారు తీసుకొచ్చిన సంబంధాల్లో బుగ్గమీద పుట్టుమచ్చ ఉన్న ఒక అమ్మాయి రాకేష్ కు ఎంతగానో నచ్చినప్పటికీ, కట్నం తక్కువనే కారణంతో తండ్రి ఆ సంబంధాన్ని కాదంటాడు. అయితే, ఆరేళ్లపాటు కాలం గడిచేకొద్దీ సమాజంలో వస్తున్న మార్పులు, ఆడపిల్లల వైపు నుంచి ఎదురయ్యే వింతైన షరతులు (అత్తామామలు తమపై ఆధారపడకూడదనే నిబంధనలు) పరంధామయ్యకు జీవిత సత్యాలను బోధిస్తాయి.
ఆరేళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత, డబ్బు, కట్నం కంటే మనిషి గుణం, నడవడిక ఎంతో ముఖ్యమని పరంధామయ్య గ్రహించడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమమైన, ఆశాజనకమైన మలుపు. తన కోరికలన్నింటినీ పక్కనపెట్టి, ఎటువంటి షరతులు లేకుండా మంచి నడవడిక గల అమ్మాయిని చూడమని ఆయన పంతులుగారిని అడగడం ఆయన ఆలోచనా విధానంలో వచ్చిన గొప్ప పరిణతికి నిదర్శనం. అప్పుడు పంతులుగారు తిరిగి ఆరేళ్ల క్రితం రాకేష్ కు నచ్చిన అదే ‘మచ్చకన్య’ సంబంధాన్ని తీసుకురావడం, ఆ అమ్మాయి ఎంతో గుణవంతురాలు, ఇంటిని చక్కబెట్టుకోగల సంస్కారవతి అని చెప్పడం పాఠకులకు ఎంతో ఆనందాన్నిస్తుంది. అప్పటికే ఆ అమ్మాయి నచ్చి ఉన్న రాకేష్ కు ఈ మలుపు ఎంతో సంతోషాన్ని ఇస్తుంది.
“ఏ వయసులో జరగాల్సిన ముచ్చట ఆ వయసులో జరగాలి” అన్న పంతులుగారి మాటలు నిజమైన జీవన సత్యానికి అద్దం పడతాయి. కట్నం కోసం ఆశపడి విలువైన కాలాన్ని వృథా చేసుకోకుండా, మనసుకు నచ్చిన, గుణవంతురాలైన భాగస్వామిని ఎంచుకోవడమే నిజమైన ఆనందమని ఈ కథ ఎంతో అద్భుతంగా, సానుకూలంగా చాటిచెప్పింది. పెళ్లి ఖర్చు కూడా తామే పూర్తిగా భరించి ఆ వివాహాన్ని ఘనంగా జరిపించడానికి పరంధామయ్య ఆనందంగా అంగీకరించడం ఆయనలోని మార్పుకు, విశాల హృదయానికి సజీవ ప్రతీక. కాలానుగుణంగా మనిషిలో వచ్చే సానుకూల పరివర్తనను, గుణమే అసలైన అందమనే సత్యాన్ని ఇంత హృద్యంగా మలిచిన ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి ఆచరించవలసిన ఒక గొప్ప మార్గదర్శి.
సామాజిక స్పృహ – క్షణకాలపు సత్యదర్శనం
కథ: ఆధునిక ఆర్తనాదం
రచయిత: మల్లాది వెంకటకృష్ణమూర్తి (సాక్షి)
ప్రముఖ రచయిత మల్లాది వెంకటకృష్ణమూర్తి సాక్షి ఫన్డే దినపత్రిక కోసం రచించిన ‘ఆధునిక ఆర్తనాదం’ ఒక అద్భుతమైన, ఆలోచింపజేసే సమకాలీన కథ. సోషల్ మీడియా యుగంలో మానవ సంబంధాలను ఎలా పదిలంగా కాపాడుకోవాలో ఈ కథ ఎంతో సానుకూల దృక్పథంతో, సున్నితంగా ఆవిష్కరించింది. కథలో సుదతి అనే ఏభై ఒకేళ్ళ గృహిణి సూపర్ మార్కెట్ కు వెళ్లినప్పుడు, క్యూలో ఆమె వెనుక ఉన్న పద్దెనిమిదేళ్ల కుర్రాడు ఆమె చేతికున్న బ్రేస్లెట్ మీద పేరు చూసి ఆమెను గుర్తుపట్టి ఆత్మీయంగా పలకరిస్తాడు. సుదతి భర్త పాలేశ్వరరావు ఎంతో పరోపకారి అని, తన చదువు కోసం ఎడ్యుకేషన్ లోన్ ఇప్పించి తన కుటుంబానికి గొప్ప సాయం చేశాడని ఆ కుర్రాడు ఎంతో కృతజ్ఞతతో చెబుతాడు. ఆ సాయానికి బదులుగా, ఆ కుర్రాడు సుదతికి ఒక గొప్ప జీవన సత్యాన్ని బహుమతిగా ఇస్తాడు. తన భర్త పట్ల ఎప్పుడూ ప్రేమగా ఉండాలని, ఆ ప్రేమని నిరంతరం వ్యక్తపరుస్తూ ఉండాలని ఎంతో బాధ్యతగా సూచిస్తాడు.
ఆ కుర్రాడు తన సొంత కుటుంబంలో జరిగిన ఒక వాస్తవాన్ని సుదతితో పంచుకుంటాడు. తన తల్లి వాట్సాప్ ద్వారా పాత స్కూల్ మిత్రులతో టచ్ లోకి వెళ్లి, అనవసరమైన ఆకర్షణల వల్ల తమ అందమైన కుటుంబాన్ని ఎలా దూరం చేసుకుందో చెబుతూ, సుదతిని అలాంటి పొరపాట్లు చేయవద్దని, కుటుంబానికి ద్రోహం చేయవద్దని ఎంతో ప్రేమగా కోరుకుంటాడు. ఆ కుర్రాడి మాటల్లోని ఆవేదనను, అందులో దాగి ఉన్న అద్భుతమైన ‘ఆధునిక ఆర్తనాదాన్ని’ సుదతి వెంటనే అర్థం చేసుకుంటుంది. ఆ పసివాడి హెచ్చరిక ఆమెలో ఒక గొప్ప కనువిప్పును, సానుకూల మార్పును కలిగిస్తుంది.
కుటుంబం కంటే, తనను ప్రాణంగా చూసుకునే భర్త కంటే ఏదీ ఎక్కువ కాదని గ్రహించిన సుదతి, ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా తన మొబైల్ లోని ఓల్డ్ స్కూల్ స్టూడెంట్స్ వాట్సాప్ గ్రూప్ నుంచి వెంటనే బయటకు వచ్చేస్తుంది. మనసును తేలికపరచుకుని, క్యాంప్ కు వెళ్లిన తన భర్తకు ఫోన్ చేసి ఎంతో ప్రేమగా “ఐ లవ్ యూ” అని చెప్పడం ఈ కథలోని అత్యుత్తమమైన, ఆనందదాయకమైన ముగింపు. తనకంటే చిన్నవాడైన యువకుడు ఇచ్చిన సలహాను అపార్థం చేసుకోకుండా, తన కుటుంబ భద్రత కోసం సానుకూలంగా స్వీకరించిన సుదతి పాత్ర ఎంతో ఆదర్శప్రాయమైనది. స్మార్ట్ ఫోన్ల మాయలో పడి బంధాలను దూరం చేసుకోకుండా, మన వాళ్ళను ఎలా ప్రేమించాలో, కుటుంబపు విలువలను ఎలా కాపాడుకోవాలో ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరికీ ఎంతో స్ఫూర్తిదాయకంగా బోధిస్తుంది.
పవిత్ర బంధానికి ప్రతీక… వైవాహిక బంధం గొప్పతనం
కథ: ‘మరువలేని సంబంధం’
రచయిత: అనంతాత్మకుల రంగారావు (సూర్య దినపత్రిక)
అనంతాత్మకుల రంగారావు సూర్య దినపత్రిక కోసం రచించిన ‘మరువలేని సంబంధం’ కథ, వైవాహిక బంధం వెనుక ఉన్న గొప్పతనాన్ని, కాలం నేర్పే మానసిక పరిణతిని అత్యంత హృద్యంగా ఆవిష్కరించిన అద్భుతమైన సృజన.
విశ్రాంత ఉపాధ్యాయుడైన సుబ్బారావు, సుభద్రల వివాహం ఆమెకు పదహారేళ్ల వయసులో జరుగుతుంది. చిన్న వయసులో సంసారం పట్ల అవగాహన లేకపోవడం, పెద్దల మధ్య పట్టింపులు, అహాల కారణంగా వారి వైవాహిక జీవితం కోర్టుల పాలై, చివరకు విడాకులకు దారితీస్తుంది. అయితే, కాలం మనుషులకు అద్భుతమైన వివేకాన్ని నేర్పుతుందని ఈ కథ ఎంతో సానుకూలంగా వివరిస్తుంది. ఇద్దరూ ఒంటరితనంతో అలిసిపోయినప్పటికీ, వారి మనసుల్లో దాగి ఉన్న నిజమైన ప్రేమానురాగాలు ఎప్పటికీ చెక్కుచెదరలేదని రచయిత చాలా సున్నితంగా చిత్రించారు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ఒక పెళ్లి వేడుకలో సుబ్బారావు, సుభద్ర అనుకోకుండా కలుసుకోవడం ఈ కథలో ఒక అందమైన, ఆశాజనకమైన మలుపు. సుబ్బారావు మెదడులో రక్తం గడ్డకట్టి పక్షవాతం ముప్పుతో అనారోగ్యంగా ఉన్నాడని తెలుసుకున్న సుభద్ర హృదయం ద్రవించిపోతుంది. గతాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయి, “మీకు సేవ చేయడానికి ఒక మనిషి ఎప్పుడూ ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది” అని ఆమె ఆత్మీయంగా చెప్పిన మాటలో అపారమైన మానవత్వం, స్వచ్ఛమైన ప్రేమ తొణికిసలాడతాయి. కష్టకాలంలో తోడుగా నిలవాలన్న ఆమె ఆలోచనా విధానం ఎంతో ఆదర్శప్రాయమైనది.
స్ఫూర్తిదాయక ముగింపు ఆరు నెలల తర్వాత సుభద్ర తన లగేజీ తీసుకుని నేరుగా సుబ్బారావు ఇంటికి వచ్చేయడం కథలోని అత్యుత్తమమైన, ఆనందదాయకమైన ఘట్టం. పెద్దవాళ్లు చేసిన తప్పిదాలకు తాము బలైపోయామని, వార్ధక్యంలో ఒకరికొకరు ఆసరాగా ఉండాలని ఆమె తీసుకున్న నిర్ణయం ఆ వివాహ బంధపు పవిత్రతకు సజీవ సాక్ష్యం. “ఇది కాగితాల మీద ఉన్న బంధం కాదు, పవిత్ర బంధం” అని సుభద్ర చెప్పే మాటలు ప్రతి పాఠకుడి మనసును ఆర్ద్రతతో నింపుతాయి. టీవీలో వస్తున్న “ఏడడుగుల సంబంధం – ఎన్నో జన్మల పెనవేసిన బంధం” అన్న పాటకు తగ్గట్లుగానే వారిద్దరూ తిరిగి ఒక్కటవ్వడం ఒక గొప్ప దైవిక కలయికగా ముగుస్తుంది. క్షమాగుణం, విశాల హృదయం ఉంటే జీవితం ఎంత అందంగా మారుతుందో ఎంతో స్ఫూర్తిదాయకంగా చాటిచెప్పిన ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదివి తీరవలసిన ఒక గొప్ప ఆత్మీయ సందేశం!
నవతరం కథకుల బాధ్యత
27 సెప్టెంబర్ 2026 నాటి ‘కథానిధి’ సంచికలోని ఈ కథలన్నీ ఆధునిక తెలుగు కథా వైవిధ్యానికీ, వస్తు విస్తృతికీ అద్దం పడుతున్నాయి. కార్పొరేట్ యంత్ర జీవితం నుంచి కృత్రిమ మేధస్సు (AI) భయాల వరకు, పల్లెటూరి వ్యవసాయ సంక్షోభం నుంచి వృద్ధాప్యపు అనాథ బతుకుల వరకు… నేటి సమాజపు బహుముఖ పార్శ్వాలను ఈ రచయితలు తమ కలాలతో అక్షరబద్ధం చేశారు.
సాహిత్యం ఎప్పుడూ ఆశావాదంతోనే ముగియాలి. పాత్రల అంతర్గత సంఘర్షణలను, వారి పరిణామ క్రమాన్ని సహజంగా చిత్రించినప్పుడే ఆ కథ కాలపరీక్షకు నిలబడుతుంది. సమాజాన్ని మేల్కొల్పే ఈ అక్షర యజ్ఞం నిరంతరం ఇలాగే కొనసాగాలని, కొత్త తరం రచయితలు ఈ కథల నుండి స్ఫూర్తి పొంది మరింత ఉన్నతమైన శిల్పంతో రచనలు చేయాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాను. కాలపు గాయాలకు, అక్షరాలే శాశ్వతమైన లేపనాలు!
